بهداشت روانی دانش آموزان در کلاس های مبتنی بر حفظیات

این پژوهش با هدف واکاوی عمیق و پدیدارشناسانه تجربه زیسته دانش آموزان در محیط های آموزشی مبتنی بر حفظیات، به بررسی تاثیرات این رویکرد بر سلامت روان آنان می پردازد. در نظام های آموزشی رایج، تمرکز افراطی بر حفظ کردن اطلاعات، به جای درک مفهومی و تفکر انتقادی، به امری بدیهی تبدیل شده است. این فرهنگ حافظه محور، در کنار فشار نظام ارزشیابی که غالبا مبتنی بر بازتولید طوطی وار مطالب است، بستری برای بروز اضطراب، فرسودگی روانی و بیگانگی از فرآیند یادگیری فراهم می آورد. پژوهش حاضر با اتخاذ رویکرد پدیدارشناسانه-توصیفی تفسیری، تلاش کرده است تا لایه های پنهان این تجربه را آشکار سازد. داده ها از طریق مصاحبه های عمیق با دانش آموزان گردآوری و با استفاده از روش تحلیل تماتیک و با تکیه بر چارچوب های نظری انتقادی و پدیدارشناسانه تحلیل شدند. نتایج نشان دهنده پنج تم اصلی بود: «اضطراب مزمن ناشی از کوتاهی حافظه»، «ترس از فراموشی و بی ارزشی»، «فرسایش عزت نفس در مواجهه با شکست»، «اطاعت شناختی در برابر تفکر مستقل»، و «زخم روانی ناشی از ارزیابی مستمر». یافته ها حاکی از آن است که محیط های حافظه محور نه تنها یادگیری معنادار را به چالش می کشند، بلکه سلامت روان دانش آموزان را به شکلی جدی و ساختاری به مخاطره می اندازند. این پژوهش، با برجسته ساختن بعد وجودی و اخلاقی آموزش، بر لزوم بازنگری در بنیادهای معرفت شناختی و روش شناختی نظام آموزشی تاکید می ورزد و مسیرهایی برای پرورش تفکر اصیل و سلامت روان دانش آموزان پیشنهاد می دهد.