نقش خلاقیت در آموزش و تاثیر آن بر خودتنظیمی یادگیری دانش آموزان

هدف پژوهش حاضر بررسی نقش خلاقیت در فرآیند آموزش و تحلیل تاثیر آن بر خودتنظیمی یادگیری دانش آموزان است. در سال های اخیر، پژوهشگران حوزه تعلیم و تربیت بر این باورند که رویکردهای آموزشی خلاقانه می توانند به شکل قابل توجهی توانایی های شناختی، فراشناختی و انگیزشی فراگیران را تقویت کنند. پژوهش حاضر با استفاده از روش مروری–کتابخانه ای نظام مند انجام شده است. بدین منظور منابع علمی مرتبط با موضوع از پایگاه های اطلاعاتی معتبر شامل Google Scholar، ERIC، ScienceDirect، SID و Magiran جست وجو و تحلیل شد. معیارهای انتخاب منابع شامل ارتباط مستقیم با موضوع، انتشار در مجلات علمی معتبر و برخورداری از روش شناسی قابل اتکا بود. یافته های پژوهش نشان داد که خلاقیت در آموزش از طریق راهبردهایی مانند یادگیری مبتنی بر مسئله، یادگیری مشارکتی، روش های تدریس فعال، کلاس معکوس و استفاده از فعالیت های اکتشافی می تواند ابعاد مختلف خودتنظیمی یادگیری شامل برنامه ریزی، پایش شناختی، کنترل انگیزش و خودارزیابی را تقویت کند. همچنین نتایج نشان می دهد محیط های یادگیری خلاقانه باعث افزایش انگیزش درونی، استقلال یادگیری و مسئولیت پذیری تحصیلی دانش آموزان می شوند. بر اساس تحلیل یافته ها می توان نتیجه گرفت که تلفیق خلاقیت در برنامه های آموزشی نه تنها کیفیت یادگیری را افزایش می دهد بلکه به توسعه مهارت های خودتنظیمی به عنوان یکی از مهم ترین مهارت های قرن بیست و یکم کمک می کند.

کلیدواژه ها:

خلاقیت آموزشی ، خودتنظیمی یادگیری ، راهبردهای تدریس فعال ، یادگیری خلاق ، آموزش دانش آموزان