سندرم پیتر پن و ناتوانی در پذیرش نقش همسری و والدینی

سندرم «پیتر پن» مفهومی در روان شناسی عمومی است که به افرادی اشاره دارد که در مرحله بزرگ سالی از پذیرش مسئولیت ها و نقش های بالغ (به ویژه نقش همسری و والدینی) طفره می روند.(کیلی،۱۹۸۳ )این سندرم، که نخستین بار توسط دن کیلی توصیف شد، می تواند منجر به عدم تعهد در روابط بلندمدت و ناتوانی در ایفای نقش های خانوادگی شود این افراد ممکن است از مسئولیت پذیری، رشد هیجانی و رشد هویت بزرگ سالی فرار کنند (کوادریوه،۱۹۸۲). این مرور نظام مند هدف دارد شواهد موجود را درباره پیامدهای ناتوانی در پذیرش نقش همسری و والدینی در افراد با ویژگی های پیتر پن بررسی کرده و مداخلات بالقوه را شناسایی کند. این مقاله با روش مرور نظام مند انجام گرفت. برای گردآوری منابع، مقالات منتشرشده از سال ۱۹۸۲ تا ۲۰۲۵ در پایگاه های داده ی علمی انگلیسی PubMed، ScienceDirect، Sage Journals،Scopus Springer،Wiley Online Libraryو Web of Science بررسی شدند. کلیدواژه های جستجو شامل Peter Pan Syndrome, marital relationship, parental role, family therapy, و emotional immaturity بود. از میان ۴۸ مقاله ی شناسایی شده، تعداد ۱۶ مقاله که دارای DOI معتبر و تمرکز بر موضوع روابط زناشویی و نقش والدینی بودند، انتخاب شدند.

کلیدواژه ها:

سندرم پیتر پن ، تعهد زناشویی ، نقش والدینی ، مرور نظام مند.