بررسی رابطه یادگیری خودتنظیمی با انگیزش تحصیلی و توسعه مهارت حل مساله: مورد مطالعه، دانش آموزان پسر مقطع متوسطه اول و دوم شهر قزوین
محل انتشار: چهارمین کنفرانس ملی مطالعات خانواده و مدرسه
سال انتشار: 1404
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 63
فایل این مقاله در 77 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
FSCH04_1119
تاریخ نمایه سازی: 22 اسفند 1404
چکیده مقاله:
پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه یادگیری خودتنظیمی با انگیزش تحصیلی و توسعه مهارت حل مساله: مورد مطالعه، دانش آموزان پسر مقطع متوسطه اول و دوم شهر قزوین انجام شد. پژوهش به لحاظ هدف، کاربردی و از نظر ماهیت، توصیفی-همبستگی است. جامعه آماری این پژوهش را تمامی دانش آموزان پسر مقطع متوسطه اول و دوم ناحیه ۲ شهر قزوین در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ به تعداد ۵۲۸۳۲ دانش آموز تشکیل دادند. حجم نمونه با استفاده از جدول کرجسی و مورگان تعیین شده و حدود ۳۸۱ دانش آموز به روش نمونه گیری خوشه ای چند مرحله ای به عنوان نمونه آماری در نظر گرفته شد. در این پژوهش برای گردآوری داده ها از پرسشنامه یادگیری خودتنظیمی مدل زیمرمن (۲۰۰۰)، پرسشنامه انگیزش تحصیلی والرند (۷۴ASM) و پرسشنامه استاندارد مهارت حل مسئله هیپنر (۱۹۸۲) بهره گرفته شد. برای تجزیه و تحلیل داده ها و بررسی فرضیه های پژوهش از آزمون کولموگروف اسمیرنوف، آزمون های همبستگی پیرسون، تحلیل رگرسیون و مدل سازی معادلات ساختاری (SEM) بهره گرفته شده که با استفاده از نرم افزار ۲۷spss مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. نتایج به دست آمده از تحلیل داده ها نشان داد که ین یادگیری خودتنظیمی و انگیزه تحصیلی ضریب همبستگی (۰.۶۸ r =) و بین یادگیری خودتنظیمی و مهارت حل مساله ضریب همبستگی (۰.۶۴ r =) وجود دارد که در هر دو مورد سطح معناداری ۰.۰۱ p < بوده و بنابراین رابطه ها معنادار و مثبت هستند. این یافته ها نشان دهنده آن است که هرچه سطح یادگیری خودتنظیمی در دانش آموزان بالاتر باشد، میزان انگیزه تحصیلی و توانمندی آنان در حل مسئله نیز افزایش می یابد. همچنین نتایج تحلیل رگرسیون نشان داد که یادگیری خودتنظیمی توانسته به طور معناداری انگیزه تحصیلی و مهارت حل مسئله را پیش بینی کند. مقدار ضریب تعیین تعدیل شده (R²) برای مدل برابر با ۰.۴۶۲ در پیش بینی انگیزه تحصیلی و ۰.۵۲۳ در پیش بینی مهارت حل مسئله بود که نشان دهنده قدرت متوسط به بالای مدل در تبیین واریانس متغیرهای وابسته است. ضرایب β استاندارد شده نیز برای یادگیری خودتنظیمی در رابطه با انگیزه تحصیلی برابر با ۰.۶۸ و در رابطه با مهارت حل مسئله برابر با ۰.۵۹ به دست آمد که نشان دهنده تاثیر مستقیم و قوی این متغیر است. به طور کلی نتایج به دست آمده فرضیه اصلی را تایید می کنند و نشان می دهند که یادگیری خودتنظیمی یکی از عوامل کلیدی در رشد انگیزشی و توانایی حل مسئله در دانش آموزان است.
کلیدواژه ها:
نویسندگان
زهره ایوبی زاده
کارشناسی ارشد، برنامه ریزی درسی دانسگاه آزاد تهران واحد الکترونیک اداره آموزش و پرورش ناحیه ۱قزوین، مدرسه بشارت