بررسی رابطه بین فعالیت های جسمانی و تاثیر بر میزان یادگیری دانش آموزان

فعالیت بدنی به عنوان یکی از مولفه های اساسی رشد همه جانبه کودکان و نوجوانان، در سال های اخیر مورد توجه پژوهشگران حوزه های تعلیم و تربیت، روان شناسی تربیتی و علوم اعصاب قرار گرفته است. هدف پژوهش حاضر، بررسی رابطه بین میزان فعالیت بدنی دانش آموزان و عملکرد تحصیلی آنان در دوره متوسطه اول بود. این پژوهش با رویکرد کمی و به روش توصیفی–همبستگی انجام شد. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان دوره اول در سال تحصیلی ۱۴۰۴–۱۴۰۳ بود که از میان آنان ۱۰۰ نفر به روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه استاندارد فعالیت بدنی نوجوانان و معدل نیمسال تحصیلی دانش آموزان به عنوان شاخص عملکرد تحصیلی بود. داده ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون چندگانه تحلیل شدند.یافته ها نشان داد بین فعالیت بدنی منظم و عملکرد تحصیلی رابطه مثبت و معناداری وجود دارد (۰۱/۰>p). همچنین، فعالیت بدنی با مولفه هایی نظیر تمرکز، انگیزش تحصیلی و نظم پذیری همبستگی مثبت داشت. نتایج تحلیل رگرسیون نشان داد که فعالیت بدنی می تواند به طور معناداری بخشی از واریانس عملکرد تحصیلی را پیش بینی کند. دانش آموزانی که حداقل سه جلسه در هفته فعالیت بدنی متوسط تا شدید داشتند، میانگین نمرات بالاتری نسبت به دانش آموزان کم تحرک کسب کردند.بر اساس یافته ها، می توان نتیجه گرفت که فعالیت بدنی نه تنها بر سلامت جسمانی بلکه بر کارکردهای شناختی از جمله حافظه فعال، توجه پایدار و سرعت پردازش اطلاعات اثرگذار است و از این طریق زمینه بهبود پیشرفت تحصیلی را فراهم می سازد. بنابراین توصیه می شود برنامه ریزان آموزشی با گنجاندن زمان کافی برای ورزش و تحرک در برنامه درسی مدارس، به ارتقای کیفیت یادگیری کمک کنند.

کلیدواژه ها:

واژگان کلیدی: فعالیت جسمانی ، عملکرد تحصیلی ، دانش آموزان