نقش نگرش به هوش مصنوعی، هدفمندی در زندگی و احساس ارزشمندی در پیش بینی بی تفاوتی اخلاقی نوجوانان در فضای مجازی

با گسترش فن آوری های رایانه ای، مشکلات اخلاقی به یکی از نگرانی های مهم خانواده ها تبدیل شده است. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش نگرش به هوش مصنوعی، هدفمندی در زندگی و احساس ارزشمندی در پیش بینی بی تفاوتی اخلاقی نوجوانان در فضای مجازی انجام شد. جامعه آماری پژوهش متشکل از کلیه دانش آموزان دوره اول متوسطه شهر اردکان در سال تحصیلی ۱۴۰۲- ۱۴۰۳ بود. حجم نمونه بر اساس فرمول گرین ۱۰۷ نفر تعیین شد اما به منظور کفایت حجم نمونه در مجموع ۳۰۶ داده جمع آوری و ۲۴۰ داده تحلیل شد. ابزار پژوهش شامل پرسش نامه های بی تفاوتی اخلاقی بندورا و همکاران (۱۹۹۶)، نگرش به هوش مصنوعی دانش آموزان شمالی و برخورداری (۱۴۰۳)، احساس ارزشمندی روزنبرگ (۱۹۶۵)، هدفمندی در زندگی کرامباف و ماهولیک (۱۹۶۹) بود. داده های پژوهش با بهره گیری از نرم افزار SPSS۲۶ و به روش تحلیل رگرسیون چندگانه تحلیل شد. نتایج نشان داد بین نگرش به هوش مصنوعی با بی تفاوتی اخلاقی نوجوانان در فضای مجازی رابطه منفی معنی داری وجود دارد (۰۵/۰>P)؛ بین هدفمندی در زندگی و ابعاد آن (هدف و اندریافت) با بی تفاوتی اخلاقی نوجوانان در فضای مجازی رابطه منفی معنی داری وجود دارد (۰۱/۰>P)؛ بین احساس ارزشمندی و بی تفاوتی اخلاقی نوجوانان در فضای مجازی رابطه منفی معنی داری وجود دارد (۰۱/۰>P). نتایج تحلیل رگرسیون نشان داد نگرش به هوش مصنوعی، هدفمندی در زندگی و احساس ارزشمندی در پیش بینی بی تفاوتی اخلاقی نوجوانان نقش دارند (مجذور آر تعدیل شده برابر ۱۶۰/۰، ۰۰۱/۰>P و ۱۸۹/۱۶(F=. این نتایج بر نقش نگرش به هوش مصنوعی، هدفمندی و احساس ارزشمندی در پیش بینی بی تفاوتی اخلاقی نوجوانان کاربر فضای مجازی تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

نگرش به هوش مصنوعی ، هدفمندی در زندگی ، احساس ارزشمندی ، بی تفاوتی اخلاقی ، نوجوانان ، فضای مجازی