بررسی ارتباط ژن های mecA و qac با مقاومت به عوامل بیوسایدی در گونه های استافیلوکوکوس اورئوس جدا شده از سطوح و محیط در مراکز درمانی استان البرز

مقدمه : باکتری های استافیلوکوکوس اورئوس می توانند از طریق مکانیسم های مختلفی نظیر تولید آنزیم های تخریب کننده دارو، کاهش تمایل دارو به اتصال به هدف های خود و تغییرات در پروتئین های هدف، به داروها مقاوم شوند. استفاده بیش از حد و نادرست از بیوسایدها و آنتی سپتیک ها در بیمارستان ها به تولید سویه های مقاوم منجر شده است.

مواد و روش ها : تعداد ۱۰۰ نمونه پس از جمع آوری، با استفاده از تست های تشخیصی شناسایی شد و با تست آنتی بیوگرام الگوی مقاومت آنتی بیوتیکی آن مشخص شد. سپس با تست MIC میزان حساسیت به ماده بیوسایدی Deconex Surface AF اندازه گیری شد و در نهایت رابطه بین مقاومت و وجود ژن های mecA و qac در ۴۰مورد از استافیلوکوکوس اورئوس جدا شده بررسی شد.

یافته ها : در این مطالعه ۱۰۰ سویه استافیلوکوکوس اوریوس جداسازی شد که از این تعداد، ۶۷ نمونه مربوط به سطوح کف در بیمارستان، ۱۵ نمونه مربوط به تخت بیماران، ۱۰ نمونه مربوط به سطوح دیوارهای بیمارستان و تعداد ۸ نمونه مربوط به وسایل درمانی بیمارستان بودند. کمینه محدوده MIC سویه های باکتریایی مورد مطالعه در این بررسی، µg/ml ۶/۰و بیشینه آن µg/ml ۱۱/۸ بود. همچنین در ایزوله های مورد بررسی فراوانی الگوی mecA ۶۳% و همچنین فراوانی qac ۳۷% بود .

نتیجه گیری : نتایج حاصل از این پژوهش، حاکی از شیوع ژن هایی است که زمینه مساعدی برای مقاومت به ضدعفونی کننده های مهم دارند و ضرورت توجه بیشتر و تحقیق گسترده تر در زمینه نوع و همچنین میزان ماده بیوسایدی مصرفی در محصولات بیوسایدی را بیان می کند.

کلیدواژه ها:

ژن های qac و mecA ، عوامل بیوسایدی ، استافیلوکوکوس اورئوس