بررسی نقش سبک تدریس معلم (اقتدارگرا، مشارکتی، تسهیل گر) در شکل گیری انگیزه درونی و علاقه به یادگیری در دانش آموزان

هدف این پژوهش بررسی نقش سبک تدریس معلم (اقتدارگرا، مشارکتی، تسهیل گر) در شکل گیری انگیزه درونی و علاقه به یادگیری دانش آموزان بود. روش پژوهش از نوع همبستگی و توصیفی بود و جامعه آماری شامل دانش آموزان پایه متوسطه دوم مدارس شهر تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۴–۱۴۰۵ بود. نمونه گیری به روش تصادفی طبقه ای انجام شد و تعداد ۲۰۰ دانش آموز در مطالعه شرکت کردند. ابزار جمع آوری داده ها شامل پرسشنامه سبک تدریس معلم و پرسشنامه انگیزه درونی و علاقه به یادگیری بود که از نظر روایی تایید و پایایی آن ها با ضریب آلفای کرونباخ ۰.۸۷ و ۰.۹۱ تعیین شد. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS و روش های تحلیل همبستگی، تحلیل واریانس و رگرسیون چندگانه تحلیل شدند.یافته ها نشان داد که سبک تدریس معلم رابطه معناداری با انگیزه درونی و علاقه به یادگیری دانش آموزان دارد. سبک های مشارکتی و تسهیل گر بیشترین تاثیر مثبت را بر انگیزه درونی و علاقه واقعی به یادگیری دارند و دانش آموزان در کلاس های این سبک ها تجربه یادگیری فعال، خودمختار و معنادار دارند. سبک تدریس اقتدارگرا، اگرچه نظم کلاس را حفظ می کند، اما انگیزه درونی و علاقه دانش آموزان را کاهش می دهد و یادگیری در آن ها بیشتر سطحی و واکنشی است. یافته های کیفی نیز نشان داد که دانش آموزان سبک های مشارکتی و تسهیل گر را بیشتر دوست دارند و این سبک ها موجب افزایش مسئولیت پذیری، خلاقیت و خودتنظیمی یادگیری می شوند.نتیجه گیری کلی این پژوهش بر اهمیت آموزش معلمان برای به کارگیری سبک های تدریس مشارکتی و تسهیل گر و ایجاد محیط های یادگیری فعال و انگیزه بخش تاکید دارد، زیرا این سبک ها توانایی افزایش انگیزه درونی، علاقه واقعی به یادگیری و مهارت های تحصیلی و اجتماعی دانش آموزان را دارند و یادگیری را به تجربه ای معنادار و پایدار تبدیل می کنند.

کلیدواژه ها:

سبک تدریس معلم ، انگیزه درونی ، علاقه به یادگیری ، سبک تدریس اقتدارگرا ، سبک تدریس مشارکتی ، سبک تدریس تسهیل گر