شناسایی عوامل موثر بر غیبت مکرر کارکنان پایور فرماندهی انتظامی استان کرمان

زمینه و هدف: غیبت مکرر کارکنان پایور در نیروی انتظامی علاوه بر تحمیل هزینه های مالی، کیفیت خدمات و برنامه های عملیاتی را کاهش داده و می تواند بر امنیت عمومی تاثیر گذارد. هدف پژوهش، شناسایی و اولویت بندی عوامل موثر بر غیبت مکرر کارکنان پایور فرماندهی انتظامی استان کرمان بود.روش: پژوهش کاربردی با رویکرد آمیخته اکتشافی (کیفی–کمی) انجام شد. در بخش کیفی، از روش تحلیل مضمون و در بخش کمی، داده ها با استفاده از تحلیل عاملی تاییدی در نرم افزار آموس و آزمون تی تک نمونه ای و آزمون فریدمن در نرمافزار اس.پی.اس.اس تحلیل شدند. مشارکت کنندگان بخش کیفی که براساس اصل اشباع داده ها شامل ۱۵ نفر از معاونان نیروی انسانی، معاونان صیانت و پیشگیری، فرماندهان و کارکنان دارای سابقه غیبت مکرر بودند که به روش نیمه ساختاریافته مورد مصاحبه قرار گرفتند. جامعه آماری بخش کمی، شامل تمامی کارکنان دارای سابقه غیبت مکرر بودند. داده ها با پرسشنامه ۱۲۹ سوالی محقق ساخته مبتنی بر یافته های کیفی و پیشینه نظری گردآوری شد. پایایی ابزار با ضریب آلفای کرونباخ ۹۹/۰ تایید شد. یافته ها: تحلیل داده ها به شناسایی سه دسته عوامل فردی (چهار بعد)، سازمانی (هشت بعد) و محیطی (دو بعد) منجر شد. نتایج آزمون های آماری نشان داد عوامل فردی و سازمانی اثر معنادار بر غیبت مکرر دارند، در حالی که اثر عوامل محیطی معنادار نبود. اولویت بندی فریدمن، تقدم عوامل سازمانی بر فردی و محیطی را تایید کرد.نتیجه گیری: غلبه عوامل سازمانی در تبیین غیبت مکرر، موید آن است که ریشه اصلی این پدیده بیش از آن که در ویژگی های فردی کارکنان نهفته باشد، در ساختارها، سیاست ها و فرآیندهای مدیریتی سازمان قرار دارد. لذا اصلاح نظام حمایتی فرماندهان، بازنگری در توزیع بار کاری، ارتقای عدالت سازمانی و ایجاد تعادل کار-زندگی، اولویت های اصلی مداخله محسوب می شوند. توجه به سلامت جسمی-روانی کارکنان نیز به عنوان مکمل ضروری، می تواند اثربخشی این مداخلات را تقویت نماید.

کلیدواژه ها:

غیبت مکرر ، کارکنان پایور ، عوامل فردی ، عوامل سازمانی ، عوامل محیطی