بازشناسی مصالح و الگوهای بومی در ساخت وساز خانه های شهر پاوه با تاکید بر زمینه گرایی اقلیمی-محیطی

معماری پلکانی و سنگی یکی از الگوهای معماری بومی منطقه پاوه است که سالیان سال توانسته دوام بیاورد و با محیط پیرامون هماهنگ کند.هدف این پژوهش بررسی و شناخت مصالح و تکنیک های ساخت وساز با توجه به معیارهای زمینه گرایی اقلیمی- محیطی در خانه های شهر پاوه می باشد. مطالعه از نظر هدف کاربردی و از روش توصیفی-تحلیلی استفاده شده است. داده های اولیه با روش کتابخانه ای و اسنادی مورد مطالعه قرار گرفت؛ سپس، ۵۰ نمونه از خانه های بومی به صورت تصادفی انتخاب شد و با روش میدانی و مصاحبه، اطلاعات کامل و براساس هدف پژوهش تحلیل و بررسی گردید. نتایج حاکی از آن است ناهمواری ها و شیب زیاد منطقه عامل تعیین کننده در شکل گیری بافت شهر پاوه بوده و اولویت معماری بومی پاسخگویی به معیارهای زمینه گرایی اقلیمی- محیطی است. عمده ترین مصالح بوم آورد در معماری بومی خانه های شهر پاوه سنگ و چوب می باشد که با مهارت و حتی به صورت خشکه چین تا دو طبقه ساختمان را به صورت هنرمندانه و خلاقانه بنا نموده اند. سنگ در دیوارها، چوب در بدنه، سقف و بازشوها و خاک بعنوان چسباننده و ملات دیوار و سقف استفاده شده است. نتیجه اینپژوهش نشان می دهد که بیشترین مصالح تشکیل دهنده در معماری بومی خانه های شهر پاوه سنگ و چوب می باشد که با مهارت و حتی به صورت خشکه چین تا دو طبقه ساختمان را بنا نموده اند.سنگ در دیوارها، چوب در بدنه، سقف و بازشوها و خاک بعنوان چسباننده و ملات دیوار و سقف استفاده شده است.در دیوار چینی تنوع زیادی بکار رفته است.در معماری شهر پاوه سنگ ها اغلب به صورت خشکه چین استفاده شده است.

کلیدواژه ها:

مصالح ساختمانی ، معماری بومی ، زمینه گرایی ، اقلیمی-محیطی ، شهر پاوه