تاثیر سبک های تدریس معلمان بر خلاقیت و تفکر انتقادی دانش آموزان

خلاقیت و تفکر انتقادی، به عنوان دو رکن اساسی توانمندی های شناختی مورد نیاز برای مواجهه با پیچیدگی های جهان معاصر، نیازمند محیط های یادگیری پرورش دهنده هستند. این مقاله مروری با هدف بررسی عمیق ارتباط میان سبک های تدریس معلمان و شکوفایی یا محدودیت این دو مهارت حیاتی در دانش آموزان تدوین شده است. با تکیه بر پژوهش های موجود در منابع فارسی، ابتدا مبانی نظری این دو مفهوم کلیدی تبیین شده و رابطه متقابل آن ها مشخص می گردد. سپس، سبک های تدریس مختلف—از جمله سبک های سنتی (انتقالی) و سبک های نوین (ساخت گرا و مشارکتی)—تحت تاثیر خود بر خلاقیت (تولید ایده های نو) و تفکر انتقادی (ارزیابی و نقد منطقی) مورد مقایسه قرار می گیرند. یافته های این پژوهش نشان می دهد که سبک های تدریس مبتنی بر اکتشاف، حل مسئله، و یادگیری مبتنی بر پروژه، بیشترین همبستگی مثبت را با ارتقاء هر دو مهارت دارند، در حالی که سبک های معلم محور و انتقال گرا، زمینه را برای ظهور آن ها محدود می سازند. در نتیجه، بر لزوم بازنگری در شیوه های تربیت معلم و ترویج سبک های تدریس فعال و دانش آموز محور تاکید می شود.