اثرگذاری آموزش مهارت های خودتنظیمی هیجانی بر مدیریت پرخاشگری سایبری در بین دانش آموزان

این پژوهش به بررسی تاثیر آموزش مهارت های خودتنظیمی هیجانی بر مدیریت پرخاشگری سایبری در میان دانش آموزان می پردازد. در سال های اخیر، رشد سریع فناوری های ارتباطی و شبکه های اجتماعی موجب گسترش نوعی رفتار پرخاشگرانه در فضای مجازی شده است که پیامدهایی زیان بار بر سلامت روان و روابط اجتماعی نوجوانان دارد. مطالعه حاضر با بهره گیری از رویکرد توصیفی - تحلیلی و استفاده از منابع معتبر کتابخانه ای و پژوهش های پیشین، تلاش می کند تا سازوکارهای هیجانی موثر بر بروز یا کنترل پرخاشگری سایبری را تبیین کند. یافته های نظری بیانگر آن است که ضعف در تنظیم هیجانات، به ویژه در موقعیت های تحریک کننده و تهدیدآمیز، یکی از مهم ترین عوامل افزایش رفتارهای پرخاشگرانه در فضای مجازی است. آموزش مهارت های خودتنظیمی هیجانی از طریق تکنیک هایی چون شناخت هیجان، پذیرش و کنترل آن، بازسازی شناختی، و مهارت های همدلی می تواند به ارتقای آگاهی هیجانی و کاهش واکنش های تکانشی دانش آموزان منجر شود. مرور پژوهش های انجام شده نشان می دهد که برنامه های آموزشی مبتنی بر خودتنظیمی و هوش هیجانی، تاثیر بسزایی در بهبود ارتباطات آنلاین، کاهش توهین ها، تهدیدها و رفتارهای انتقامی مجازی دارند. از منظر تحلیلی، این آموزش ها موجب تقویت توانایی تصمیم گیری منطقی، افزایش سطح همدلی دیجیتال و مسئولیت پذیری اجتماعی در محیط های مجازی می شوند. نتیجتا، می توان گفت که ارتقای این مهارت ها می تواند به عنوان یک راهبرد موثر آموزشی در مدارس، در پیشگیری از خشونت سایبری و ترویج فرهنگ تعامل محترمانه و مسئولانه در رسانه های اجتماعی به کار رود.

کلیدواژه ها:

مهارت های خودتنظیمی هیجانی ، پرخاشگری ، پرخاشگری سایبری ، دانش آموزان