تاثیر رویکرد آموزش مبتنی بر وظیفه بر تقویت مهارت مکالمه و کاهش اضطراب زبانی در دانش آموزان دبیرستان

این پژوهش به بررسی و تحلیل مفهومی پتانسیل های رویکرد آموزش مبتنی بر وظیفه در مواجهه با دو چالش محوری آموزش زبان انگلیسی در مقطع دبیرستان، یعنی ضعف در مهارت مکالمه و سطوح بالای اضطراب زبانی، می پردازد. رویکرد کتابخانه ای و روش تحلیل محتوای متون تخصصی، مبنای این بررسی قرار گرفته است تا با تکیه بر مبانی نظری آموزش مبتنی بر وظیفه، تاثیرات مطلوب آن بر فرآیند یاددهی - یادگیری زبان مشخص گردد. آموزش مبتنی بر وظیفه که هسته اصلی آن انجام وظایف معنادار است، زبان را به عنوان ابزاری برای دستیابی به هدفی غیرزبانی معرفی می کند و این امر به طور ذاتی تولید زبان را در کانون توجه قرار می دهد. برخلاف روش های سنتی که بر تمرین های تکراری و تفکیک شده تمرکز دارند، آموزش مبتنی بر وظیفه، دانش آموز را در مرحله پیش از وظیفه ، حین وظیفه و پس از وظیفه ملزم به استفاده از ساختارهای زبانی برای انتقال پیام می سازد. این تمرکز بر معنا و نتیجه وظیفه، به طور طبیعی باعث افزایش سیالی و پیچیدگی زبانی می شود، زیرا دانش آموز مجبور است راه حل های زبانی خود را برای تکمیل موفقیت آمیز وظیفه توسعه دهد. یکی از مهم ترین مزایای نظری آموزش مبتنی بر وظیفه، کاهش اضطراب زبانی است. این کاهش از طریق کاهش فشار بر “صحت گرامری” در مرحله اجرای وظیفه و افزایش تمرکز بر محتوا حاصل می شود. زمانی که دانش آموز می داند که هدف اصلی، انجام موفقیت آمیز یک کار است، میزان نگرانی او درباره اشتباهات کوچک زبانی کاهش می یابد. وظایف اغلب به صورت گروهی طراحی می شوند که این امر مشارکت پذیری را افزایش داده و بار روانی تمرکز صرف بر روی فرد را تعدیل می کند. نتایج تحلیل های توصیفی نشان می دهد که آموزش مبتنی بر وظیفه با فراهم آوردن بستری مشارکتی، معناگرا و کم فشار، یک پارادایم آموزشی مناسب برای ارتقای توانایی های ارتباطی فعال و مدیریت سازنده اضطراب در دانش آموزان دبیرستان محسوب می شود.

کلیدواژه ها:

آموزش مبتنی بر وظیفه ، اضطراب زبانی ، مهارت مکالمه ، روش شناسی تدریس ، آموزش زبان انگلیسی