اضطراب پنهان معلمان در کلاس های ناهمگون

مسئله جهانی شدن کلاس های درس، یعنی حضور دانش آموزانی با پیشینه های فرهنگی، اجتماعی، اقتصادی و توانایی های شناختی بسیار متفاوت در یک محیط واحد، به یکی از چالش برانگیزترین تجارب معلمان تبدیل شده است. این مقاله با رویکرد پدیدارشناسی انتقادی و با الهام از مکاتب تفسیری و هرمنوتیکی، به کاوش در «اضطراب پنهان» معلمان در مواجهه با این ناهمگونی عمیق می پردازد. این اضطراب، نه یک واکنش رفتاری آشکار، بلکه یک حالت وجودی است که در خفا، تجربه زیسته معلم از تدریس را تحت الشعاع قرار می دهد. پژوهش حاضر، با هدف کشف و تبیین ماهیت این اضطراب و ریشه های پدیدارشناختی آن، از روش کیفی پدیدارشناسانه (بدون استفاده از داده های کمی) بهره می برد تا به هستی شناسی تجربه معلم دست یابد. چارچوب نظری بر اساس پدیدارشناسی تفسیری ون مانن (Van Manen) و هرمنوتیک انتقادی گادامر (Gadamer)، با تلفیق با نظریه کنش ارتباطی هابرماس (Habermas) شکل گرفته است تا هم تجربه زیسته و هم زمینه های ساختاری و اجتماعی حاکم بر آن تحلیل شوند. یافته های پژوهش در قالب پنج مضمون مرکزی سازمان دهی شده اند: ۱) اضطراب خاموش و خودسانسوری حرفه ای ناشی از ترس از قضاوت همکاران و نظام، ۲) تعلیق اقتدار معلم در مواجهه با نیازهای نامتوازن و ترس از نابرابری ادراک شده، ۳) فرسودگی عاطفی عمیق ناشی از تلاش مستمر برای پاسخگویی به طیف گسترده ای از توان ها، ۴) بدن معلم به مثابه میدان تنش میان آرمان های تدریس و واقعیت کلاس درس، و ۵) گسست معنا و اخلاق مراقبت در محیط های مبتنی بر بازدهی و آزمون های استاندارد. این پژوهش با برجسته ساختن اضطراب پنهان، به نظریه پردازان عدالت آموزشی و متولیان آموزش پیشنهاد می کند که تمرکز را از صرف «مدیریت ناهمگونی» به «مراقبت از تجربه معلم» منتقل سازند. درک این اضطراب نهفته، گامی حیاتی در جهت بازیابی کرامت حرفه ای و فراهم آوردن زمینه برای آموزش اصیل و انسانی است