«چگونه توانستم اضطراب دانش آموزم را از حضور در جمع کلاسی برطرف نمایم؟ »

این اقدام پژوهی با هدف کاهش اضطراب یک دانش آموز پایه اول دبستان از حضور در جمع کلاسی و افزایش سازگاری او با محیط مدرسه انجام شد. پژوهش در مدرسه شهید رجایی نازدشت از توابع شهرستان بیرجند در استان خراسان جنوبی و توسط اینجانب امین سلم آبادی، راهبر آموزشی با مدرک کارشناسی ارشد روان شناسی عمومی و ۱۳ سال سابقه فعالیت آموزشی، اجرا گردید. دانش آموز مورد مطالعه، «مهدی»، به دلیل اضطراب شدید، وابستگی عاطفی به مادر و ناتوانی در حضور آرام در کلاس، با اختلال در فرآیند یادگیری و تعامل اجتماعی مواجه بود. پژوهش حاضر بر اساس الگوی اقدام پژوهی و در چند مرحله شامل شناسایی مسئله، گردآوری اطلاعات اولیه، بررسی و انتخاب راه حل مناسب، اجرای اقدام جدید، نظارت مستمر، گردآوری شواهد مرحله دوم و ارزیابی تاثیر اقدام انجام شد. راه حل منتخب، کاهش تدریجی حضور مادر در کلاس همراه با ایجاد جایگزین های عاطفی امن توسط معلم و طراحی فعالیت های تدریجی فردی و گروهی بود. داده ها از طریق مشاهده های هدفمند، مصاحبه با دانش آموز، والدین و معلم، و بررسی اسناد و مدارک آموزشی و ارزشیابی توصیفی جمع آوری شد. نتایج نشان داد که اجرای این رویکرد موجب کاهش چشمگیر رفتارهای اضطرابی، افزایش حضور آرام در کلاس، بهبود تعاملات اجتماعی و ارتقای شاخص های ارزشیابی کیفی دانش آموز از سطح «نیاز به تلاش بیشتر» به «قابل قبول» و «خوب» شده است. این اقدام پژوهی بیانگر اهمیت توجه به نیازهای هیجانی دانش آموزان دوره ابتدایی و نقش محوری معلم در ایجاد احساس امنیت روانی و یادگیری پایدار است.