تحلیل تطبیقی دو تجربه عینی از اقدام پژوهی در محیط های یادگیری عملی

این مقاله به بررسی نقش درس پژوهی به عنوان بستری برای ارتقای کیفیت تدریس می پردازد. در یک فرآیند مشارکتی، دو اجرای پیاپی یک درس توسط یک معلم مورد تحلیل و مقایسه قرار گرفت. یافته ها حاکی از آن است که بازاندیشی و ترمیم روش های تدریس بر اساس بازخوردهای گروهی، منجر به تحولی مثبت در تدریس دوم شد. این تحول در قالب به کارگیری فناوری های نوین، توجه عملی به تفاوت های فردی و هوش های چندگانه، و طراحی آموزش مبتنی بر نیازهای دانش آموزان تجلی یافت.