مرور نظام مند: تاثیر روش های نوین نمایشی بر موفقیت تحصیلی دانش آموزان

بهره گیری از روش های نمایشی در آموزش، به عنوان یک راهبرد فراتر از فعالیت تکمیلی و در قامت یک پارادایم آموزشی موثر، در دهه های اخیر مورد توجه پژوهشگران قرار گرفته است. این مرور روایتی با هدف تحلیل و ترکیب نظام مند یافته های پژوهش های تجربی و نظری در مورد نقش روش های نوین نمایشی (مانند درام فرآیندی، تئاتر کاربردی، و تلفیق نمایش با فناوری) در ارتقای موفقیت تحصیلی دانش آموزان انجام شده است. با استفاده از راهبرد جستجوی گسترده در پایگاه های اطلاعاتی بین المللی و داخلی، مطالعات منتشرشده بین سال های ۲۰۰۰ تا ۲۰۲۴ گردآوری و بر اساس معیارهای از پیش تعیین شده غربالگری شدند. یافته های این مرور، چهار سازوکار اصلی موثر را برجسته می کند: (۱) ایجاد بافتارهای یادگیری موقعیتی و معنادار برای درگیری شناختی عمیق تر، (۲) کاهش اضطراب و افزایش مشارکت فعال از طریق سپر امن ایفای نقش، (۳) پرورش مستقیم مهارت های پایه ارتباطی، زبانی و همکاری، و (۴) تقویت تفکر انتقادی و توانایی تحلیل چندوجهی. شواهد، به ویژه در حیطه های علوم انسانی و درک مطلب، از اثربخشی این روش ها حمایت می کند. با این حال، مرور حاضر نشان می دهد که ادبیات موجود با چالش های مهمی از جمله کمبود مطالعات طولی، ناهمگونی در تعریف و سنجش «موفقیت تحصیلی»، و شواهد متناقض در حوزه دروس ریاضی و علوم دقیقه مواجه است. همچنین، کم توجهی به صلاحیت های ضروری معلمان و الگوهای عملیاتی برای یکپارچه سازی موثر این روش ها در برنامه درسی فشرده، به عنوان یک شکاف پژوهشی شناسایی شد. در نتیجه گیری کلی، اگرچه روش های نمایشی پتانسیل قابل توجهی برای تبدیل شدن به یک راهبرد یادگیری عمیق و همه جانبه نگر دارند، تحقق این پتانسیل مستلزم انجام پژوهش های آینده نگر با طراحی دقیق تر، تمرکز بر مدل های آموزش معلم، و توسعه چارچوب های بوم محور برای اجراست.