بررسی سبک روایی نفثه المصدور در پیوند با قدرت و تاریخ با تمرکز بر تحلیل گفتمان فوکو

نوشتار پیش رو در نظر دارد تا با بهره گیری از چارچوب نظری میشل فوکو در تحلیل گفتمان، سبک روایی نفثه المصدور را در پیوند با مفاهیم قدرت و تاریخ مورد واکاوی قرار دهد. نفثه المصدور خرندزی زیدری نسوی، که در بستر حوادث سقوط خوارزمشاهیان و غلبه مغول نگاشته شده، روایتی تاریخی و متنی سرشار از تنش های ایدئولوژیک، رنج های شخصی و بازنمایی پیچیده روابط هژمونی قدرت است. این اثر، به مثابه گفتمانی تاریخی، در دل خود، افزون بر بازتابی از رخدادهای تاریخی و اسلامی-ایرانی، تولید و بازتولید معانی پیرامون قدرت، مشروعیت و نظم اجتماعی را نیز به پیش چشم خواننده می آورد. از منظر فوکو، تاریخ صرفا حافظه ای صرف نیست، بلکه صحنه ای در کشاکش قدرت است و روایت های تاریخی همان عواملی هستند که در آن میدان، سوژه ها، نهادها و ساختارها بازتعریف می شوند. در این مقاله نشان داده می شود که چگونه نویسنده نفثه المصدور، با زبان و ساختارهای خاص روایی خود، علاوه بر کمک کردن به ثبت یک بحران سیاسی، در گفتمانی از قدرت نیز مشارکت می کند؛ گفتمانی که در آن واژگان، سکوت و نحوه بازنمایی وقایع، حامل معناهای نهفته و دلالت های سیاسی اند.