واکاوی مولفه های روانشناسی محیط در افزایش امید به زندگی در بیماران دیابتی تهران

باتوجه به افزایش روزانه مبتلایان به دیابت در جامعه مدرن امروزی و افزایش مراجعه به مراکز درمانی ، طراحی مرکزی که در اوایل ابتلا به دیابت بتوان به آن تکیه کرد و در آن آموزش دید و همچنین در طول ابتلا به بیماری به آن مراجعه کرد وتبدیل به مکانی امن برای افراد مبتلا شود ، مرکزی که در آن به همه نیاز ها حتی کوچکترین نیاز های یک بیمار مبتلا به دیابت توجه شده و میتوان در آن احساس آرامش و آسایش را تجربه کرد که تاثیر بسزایی در افزایش کنترل قندخون دارد و همین امر موجب افزایش کیفیت زندگی و امید به زندگی مبتلایان کمک شود.در این پژوهش جامعه آماری افراد مراجعه کننده به کلینیک های درمانی در شهر تهران بوده و در آن از روش مطالعه کتابخانه ای استفاده شده است.بنابر مطالعات و تحقیقات انجام شده از طریق توزیع پرسشنامه و مطالعات میدانی و درنهایت تجزیه و تحلیل داده های کمی و آماری ، اهداف پژوهش و تجزیه وتحلیل مولفه های روان شناسی محیط ، چیدمان و خوانایی ، برای طراحی فضای مناسب بیماران دیابتی ، مورد بررسی و مطالعه قرار گرفت و بنابر بحث های مطرح شده ، طراحی محیط توانمند در پاسخ دادن به نیاز های مراجعین ، میتواند امنیت و حس سرزندگی و امید به زندگی را برای افراد مبتلا به ارمغان بیاورد.

کلیدواژه ها:

دیابت ، افزایش کیفیت زندگی ، امید به زندگی ، طراحی فضا ی درمانی ، روان شناسی محیط