کاهش لرزش دست با استفاده از تحریک الکتریکی سطحی عضله

لرزش از شایعترین اختلالات حرکتی انسان است که حرکتی غیرارادی و تﻘریبا سینوسی است. لرزش، مفصلهای مختلفی در بدن از جمله مفصل ﺁرنج را تحت تاثیر قرار میدهد. لرزش مفصل ﺁرنج بصورت حرکات باز و بسته شونده و چرخشی ساعد است. درمانهای متفاوتی برای لرزش وجود دارد که یکی از ﺁنها استفاده از تحریک الکتریکی است. در این روش لازم است به مواردی توجه شود که عبارتند از ۱) تحریک کننده الکتریکی، بمنظور انجام ﺁزمایشهای واقعی و اعتبارسنجی مدل، ۲) مدل عصبی- عضلانی- اسکلتی برای بررسی دینامیک لرزش و شبیهسازی سیستم، ۳) تعیین الگو، نحوه تحریک و روش کنترلی مناسب برای کنترل پارامترهای تحریک به نحوی که لرزش کاهش یابد. یکی از روشهایی که برای تحریک الکتریکی عضلات مخالف بمنظور کاهش لرزش استفاده میشود، تحریک بهصورت فاز متﻘابل است. در این روش با توجه به اینکه سیستم دارای تاخیر زمانی، اغتشاش، روابط غیرخطی و متغیر با زمان است، نیازمند استفاده از کنترلکنندهای توانا و قدرتمند هستیم. در این پژوهش با توجه به ویژگیهای کنترلکننده MPC،  از این کنترلکننده استفاده شده است. نتایج شبیهسازی نشاندهنده این است که MPC در مﻘایسه با کنترلکننده PID و Fuzzy - که قبلا از ﺁنها استفاده شده است- عملکردی رضایتبخش دارد و نشاندهنده این موضوع است که بصورت تیوری میتوان لرزش را با استفاده از تحریک الکتریکی کاهش داد.

کلیدواژه ها:

کاهش لرزش ، کنترل پیشبین مبتنی بر مدل ، تحریک الکتریکی عملکردی سطحی ، مدل عصبی- عضلانی- اسکلتی ، تحریک خارج فاز