بررسی رمان ملکوت بهرام صادقی با رویکردی فلسفی بر مبنای واسازی ژاک دریدا

رمان ملکوت اثر بهرام صادقی، متنی چندلایه و پیچیده است که در بستر ادبیات معاصر ایران، روایتی از زندگی شخصیت هایی چون آقای مودت، دکتر حاتم، و مل را در شهری دورافتاده به تصویر می کشد. این رمان، با زبانی شاعرانه و ساختاری غیرخطی، جهانی پر از تناقض و سیالیت را خلق می کند. نظریه واسازی ژاک دریدا به دلیل تاکید بر فروپاشی دوگانه ها، لغزندگی معنا و بی مرکزی، با این اثر تناسب دارد؛ زیرا رمان ملکوت از ساختارهای متعارف معنا و هویت می گریزد. هدف این پژوهش، تحلیل فلسفی-ادبی رمان ملکوت از ادبیات فارسی بر مبنای فروپاشی دوگانه ها، تمایزیابی و غیرمرکزگرایی و بازی نشانه ها است تا نشان دهد که چگونه صادقی این مفاهیم را در متنش متبلور کرده است. روش تحقیق، تحلیل کیفی متن با رویکرد واسازی است که از طریق بررسی دقیق روایت، شخصیت ها، و زبان انجام شده است. نتایج نشان می دهد که ملکوت دوگانه ها را در هم می آمیزد، معنا را به تعویق می اندازد، از هر مرکز ثابتی تهی است، و زبانش را در جریانی آزاد از نشانه ها غوطه ور می سازد. این رمان، جهانی را بازنمایی می کند که در آن حقیقت و هویت، سیال و بی پایان هستند.

کلیدواژه ها:

ملکوت ، بهرام صادقی ، ژاک دریدا ، بازی نشانه ها ، تمایزیابی ، غیرمرکزگرایی ، واسازی