بررسی رابطه نماز و بهداشت روانی در دانش آموزان

هدف از این پژوهش بررسی رابطه میان نماز و سلامت روانی دانش آموزان بود. با توجه به اهمیت سلامت روانی در موفقیت تحصیلی و رشد شخصیتی دانش آموزان و نقش رفتارهای معنوی به ویژه نماز در تقویت جنبه های هیجانی، اجتماعی و شناختی، این پژوهش به دنبال شناسایی اثرات انجام منظم نماز بر سلامت روانی، رفتارهای اجتماعی و عملکرد تحصیلی دانش آموزان بود. پژوهش حاضر از نوع همبستگی و توصیفی-تحلیلی بود و جامعه آماری آن شامل دانش آموزان دوره متوسطه دوم مدارس دولتی و غیرانتفاعی شهر تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ می باشد. حجم نمونه با روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای شامل ۳۵۰ دانش آموز بود. ابزار گردآوری داده ها دو پرسشنامه استاندارد و معتبر شامل سنجش میزان انجام نماز و پرسشنامه سلامت روانی (GHQ-۲۸) بود که روایی و پایایی آن ها تایید شد. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه ۲۶ و روش های آماری توصیفی و آزمون همبستگی پیرسون تحلیل شد. یافته ها نشان داد که انجام منظم نماز با کاهش اضطراب، افسردگی و استرس، افزایش خودکارآمدی، بهبود مهارت های اجتماعی و ارتقای عملکرد تحصیلی دانش آموزان رابطه مثبت و معناداری دارد. همچنین تاثیر نماز تحت تاثیر عوامل محیطی و فردی مانند حمایت خانواده، جنسیت و فرهنگ مدرسه تشدید می شود. این پژوهش نشان می دهد که نماز به عنوان یک ابزار تربیتی و روان شناختی می تواند سلامت روانی، رفتارهای اجتماعی و عملکرد تحصیلی دانش آموزان را تقویت کرده و محیط مدرسه را به فضایی حمایت کننده، امن و انگیزشی تبدیل کند. نتایج پژوهش کاربردهای عملی در طراحی برنامه های جامع آموزشی و تربیتی فراهم می آورد.

کلیدواژه ها:

نماز ، سلامت روانی ، دانش آموزان ، عملکرد تحصیلی ، مهارت های اجتماعی ، خودکارآمدی