تحلیل بررسی نقش والدین در شکل گیری مهارت های زندگی دانش آموزان

خانواده به عنوان نخستین و پایدارترین نهاد اجتماعی، نقشی اساسی و بنیادین در شکل گیری شخصیت و تربیت فرزندان ایفا می کند و در این میان، آموزش مهارت های زندگی به عنوان یکی از مهم ترین وظایف تربیتی والدین محسوب می شود. مهارت های زندگی مجموعه توانایی هایی هستند که به فرد کمک می کنند تا با چالش ها و مسائل روزمره به طور موثر مواجه شده و در زمینه های اجتماعی، عاطفی و تحصیلی عملکرد موفق تری داشته باشد. نقش والدین در این فرآیند از همان دوران کودکی و از طریق تعاملات روزمره، الگوسازی رفتاری و ایجاد محیط امن خانوادگی آغاز می شود و تا نوجوانی و حتی بزرگسالی ادامه می یابد.والدین از طریق سبک فرزندپروری خود که شامل مجموعه رفتارها، نگرش ها و انتظارات آنان است، تاثیر عمیقی بر شکل گیری مهارت های زندگی فرزندان می گذارند. سبک فرزندپروری مقتدرانه که با گرمی، حمایت عاطفی، استقلال دهی مناسب و کنترل منطقی همراه است، زمینه ساز پرورش مهارت هایی چون خودآگاهی، تصمیم گیری مسئولانه و حل مسئله در دانش آموزان می شود. در مقابل، سبک های مستبدانه، سهل گیرانه و طردکننده می توانند مانع رشد این مهارت ها شده و آسیب پذیری فرزندان را در برابر مشکلات افزایش دهند. کیفیت رابطه والد-فرزند نیز تعیین کننده میزان تاثیرپذیری کودکان از آموزش های غیرمستقیم خانواده است.مهم ترین و تاثیرگذارترین شیوه آموزش مهارت های زندگی توسط والدین، الگوسازی رفتاری و یادگیری مشاهده ای است. کودکان و نوجوانان با مشاهده نحوه برخورد والدین با مشکلات، تعارضات و فشارهای روانی، الگوهای رفتاری آنان را درونی می کنند. والدینی که خود در مواجهه با استرس از مهارت های مقابله ای موثر استفاده می کنند، در هنگام تعارضات از مهارت های ارتباطی و حل مسئله بهره می گیرند و در تصمیم گیری ها تفکر نقادانه را به کار می بندند، به طور عملی این مهارت ها را به فرزندان خود می آموزند. این یادگیری غیرمستقیم اغلب عمیق تر و پایدارتر از آموزش های مستقیم و کلامی است.

کلیدواژه ها:

دانش آموزان ، مدرسه ، معلم ، والدین ، مهارت های زندگی