پیش بینی سبک توجه دانش آموزان براساس سرمایه فرهنگی خانواده و سبک فرزندپروری والدین

این پژوهش با رویکرد تحلیلی اسنادی-مفهومی درصدد است تا رابطه ساختاری بین سرمایه فرهنگی خانواده و سبک فرزندپروری والدین را به عنوان متغیرهای پیش بین، با سبک های توجه دانش آموزان (شامل توجه پایدار، انتخابی و تقسیم شده) تبیین نماید. در عصر حاضر، درک مکانیسم هایی که از طریق آن ها محیط اولیه فرد بر کنترل شناختی تاثیر می گذارد، از اهمیت بالایی برخوردار است.روش تحقیق این مطالعه مبتنی بر تحلیل محتوای کیفی و استنتاجی از اسناد و متون معتبر پژوهشی و نظری (نظریه های کلیدی جامعه شناسی و روان شناسی شناختی) بود. داده ها از طریق استخراج، دسته بندی، و تلفیق مفاهیم از منابع درجه اول و دوم جمع آوری و تحلیل شدند تا یک مدل پیش بینی ترکیبی ارائه شود.نتایج کلیدی نشان داد که سرمایه فرهنگی خانواده (به ویژه ابعاد نمادین و نهادی آن) به عنوان یک بستر توسعه دهنده، با تسهیل دسترسی به منابع شناختی و زبانی، به طور معناداری ظرفیت های توجه پایدار دانش آموزان را تقویت می کند. در مقابل، سبک فرزندپروری به عنوان یک متغیر تعدیل کننده پویا عمل می نماید؛ به گونه ای که سبک مقتدرانه با فراهم آوردن ساختار مطلوب، موجب هم افزایی با سرمایه فرهنگی شده و بالاترین سطح تنظیم هیجانی و شناختی را به همراه دارد. یافته ها نشان می دهند که هیچ یک از این دو متغیر به تنهایی قدرت تبیینی کاملی ندارند، بلکه تعامل میان محتوای غنی محیطی (سرمایه فرهنگی) و نحوه تعامل تربیتی (سبک فرزندپروری)، عامل اصلی در پیش بینی توانایی های توجهی دانش آموزان است.این پژوهش با ارائه یک چارچوب مفهومی منسجم، بر لزوم رویکردهای مداخله ای تلفیقی در آموزش تاکید می کند که هم منابع محیطی و هم سبک های تعامل والدینی را مد نظر قرار دهند.

کلیدواژه ها:

سبک توجه ، سرمایه فرهنگی ، سبک فرزندپروری ، تحلیل اسنادی ، تنظیم شناختی.