نقش مشورت و عقل جمعی در تصمیم گیری تربیتی از دیدگاه نهج البلاغه

این پژوهش با هدف تبیین و تحلیل جایگاه محوری مشورت و استفاده از عقل جمعی در فرآیندهای تصمیم گیری تربیتی، بر اساس آموزه های نهج البلاغه انجام شده است. روش تحقیق این پژوهش از نوع توصیفی-تحلیلی و با رویکرد مروری است. که در آن متون نهج البلاغه به منظور استخراج آموزه های مربوط به مشورت و عقل جمعی در حوزه تعلیم و تربیت، مورد مطالعه تحلیلی قرار گرفته اند.یافته ها نشان می دهند که نهج البلاغه، مشورت را نه یک توصیه اخلاقی صرف، بلکه یک ضرورت ساختاری برای جلوگیری از انحرافات تربیتی معرفی می کند. مشخص شد که عقل جمعی در اینجا به معنای تقلید کورکورانه نیست، بلکه فرآیندی است که در آن، اطاعت از رای غالب، مشروط به سلامت دین و تقوای جمع مشورت کنندگان است. همچنین، یافته ها بر تفکیک دقیق حوزه های تصمیم گیری (امور عامه، امور خاصه، و امور تربیتی) و انتخاب افراد متخصص و متقی برای هر حوزه تاکید دارند.نتیجه گیری حاکی از آن است که مبانی نهج البلاغه یک چارچوب جامع برای حاکمیت عقلانیت مشارکتی در ساحت تعلیم و تربیت ارائه می دهد. این مدل، با ترکیب خرد فردی امام (به عنوان مدیر کل) با تجربه و بصیرت جمعی، الگویی متعالی برای مدیران تربیتی فراهم می آورد که در آن، سلامت نتایج تربیتی در گرو پذیرش نقادانه و سنجیده آراء دیگران است.

کلیدواژه ها:

نهج البلاغه ، تصمیم گیری تربیتی ، مشورت ، عقل جمعی ، مدیریت آموزشی.