نقش تربیتی، تفکر و عقل ورزی در بهبود یادگیری کودک از نگاه مکتب فلسفی ایده آلیسم، وجودگرایی و اسلام

در این مقاله به بررسی نقش تربیتی، تفکر و عقل ورزی در بهبود یادگیری کودک از منظر سه حوزه نظری مهم یعنی مکتب فلسفی ایده آلیسم، وجودگرایی و اندیشه تربیتی اسلام پرداخته می شود. هدف، تحلیل مقایسه ای این رویکردها و تبیین ظرفیت های آن ها برای ارتقای کیفیت یادگیری کودکان است. پژوهش حاضر با بهره گیری از روش توصیفی تحلیلی و بررسی متون معتبر انجام شده است. یادگیری کودک از بنیادی ترین فرآیندهای رشد انسانی است و تحت تاثیر عوامل شناختی، عاطفی، اخلاقی، اجتماعی و فرهنگی قرار دارد. یکی از مهم ترین مولفه هایی که کیفیت یادگیری را به شکل قابل توجهی افزایش می دهد، تربیت عقلانی و پرورش توانایی تفکر در کودکان است. مکاتب مختلف فلسفی از جمله ایده آلیسم و وجودگرایی، و همچنین اندیشه تربیتی اسلام، هر یک دیدگاه های عمیقی درباره نقش تفکر و عقل ورزی در تربیت و یادگیری کودک ارائه کرده اند. پژوهش حاضر با رویکرد توصیفی تحلیلی و مبتنی بر بررسی اسنادی، تلاش می کند این سه رویکرد را از نظر مبانی انسان شناختی، معرفت شناختی و تربیتی بررسی و مقایسه کند. نتایج نشان می دهد که هر سه دیدگاه، با وجود تفاوت های اساسی، بر اهمیت تعقل، پرورش ذهن، خودشناسی، تجربه ورزی، تربیت اخلاقی و رشد همه جانبه انسان تاکید دارند. تلفیق این سه رویکرد می تواند منجر به طراحی یک الگوی بومی، جامع و کارآمد برای نظام یاددهی یادگیری در تربیت کودک شود.

کلیدواژه ها:

تربیت کودک ، تفکر ، عقل ورزی ، ایده آلیسم ، وجودگرایی ، تعلیم وتربیت اسلامی