اثر بخشی واقعیت درمانی برخوش بینی و رفتارهای خودجرحی در دختران نوجوان

این پژوهش با هدف تبیین اثر بخشی واقعیت درمانی برخوش بینی ورفتارهای خودجرحی در دختران نوجوان انجام شد. پژوهش حاضر نیمه آزمایشی و از نوع پیش آزمون – پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه مورد مطالعه دانش آموزان دختردارای رفتار خودجرحی مدارس دولتی شهرستان اهردر دوره متوسطه دوم سال تحصیلی ۱۴۰۲-۱۴۰۳بودند که به روش نمونه گیری خوشه ای تک مرحله ای تعداد ۳۶ دانش آموز که نمره بالا در پرسشنامه خودآسیبرسانی را کسب نمودند و حداقل یک بار سابقه خود جرحی را داشتند ؛ انتخاب گردیدند. ابزار گردآوری داده ها در این پژوهش شامل آزمون جهت گیری زندگی (شییر و کارور ، ۱۹۸۵) و پرسشنامه آسیب به خود سانسون و ویدرمن(۱۹۹۸) بود. تجزیه و تحلیل داده ها در این پژوهش با استفاده از نرم افزار SPSS۲۷و آزمون کوواریانس انجام شد. یافته های پژوهش نشان داد اثربخشی واقعیت درمانی بر خوش بینی و رفتارهای خودجرحی دختران معنادار بوده است (۰۱/۰>P)

کلیدواژه ها:

رفتارهای خودجرحی ، خوش بینی ، واقعیت درمانی ، دختران نوجوان