نگاه انتقادی به نگارش «بیان مسئله» در مقالات ادبیات عرفانی (مطالعه موردی: مقالات علمی پژوهشی مجله پژوهشهای ادب عرفانی)

امروزه ضرورت رویکرد آسیبشناسانه به مقالات علمی  پژوهشی رشتههای دانشگاهی جدای از اهمیت بنیادین این مقالات در محیط دانشگاهی، به سبب افزایش پذیرش دانشجو در دوره تحصیلات تکمیلی و به تبع آن افزونی تعداد مقالات علمی  پژوهشی و  تخصصی شدن مجلات علمی  پژوهشی در موضوعات مختلف دوچندان شده است. اگرچه در ارزشبخشی به مقالات علمی  پژوهشی مسئلهیابی به عنوان نقطه آغازین پژوهش جایگاه ویژهای دارد، اما اهمیت نگارش بیان مسئله به سبب کارکرد گزینشی و انگیزشی آن کمتر از اهمیت مسئلهیابی و حل مسائل نیست. نگاه کلی به «بیان مسئله»های مقالات ادبیات عرفانی در دهه اخیر گویای این واقعیت است که در تعداد قابل توجهی از این مقالات نوشتن عنوان «مقدمه یا بیان مسئله» در ابتدای مقاله بر حسب عادت و بدون آگاهی نویسنده از کارکرد، ساختار و محتوای «بیان مسئله» است. بیان بدون مسئله، مسئله بدون بیان و قرار دادن دیگر مولفه ها در متن بیان مسئله از آسیبهای نگارش بیان مسئله در مقالات ادبیات عرفانی است. روش پژوهش در مقاله حاضر از نوع پیمایشی  تحلیلی و جامعه پژوهش شامل مقالات علمی  پژوهشی مجله پژوهشهای ادب عرفانی (گوهر گویا) بین سال ۱۳۹۳ تا ۱۴۰۳ است. روش گردآوری دادهها کتابخانهای با ابزار فیشبرداری است.

کلیدواژه ها:

مسئله ، بیان ، بیان مسئله ، مقالات علمی پژوهشی ، ادبیات عرفانی