یادگیری از راه بازی از منظر روان شناسی نوین؛ تحلیل مفاهیم و کاربردها در آموزش پایه اول

یادگیری از طریق بازی یکی از رویکردهای مهم در روان شناسی تربیتی نوین است که نقش فعالی برای کودک در فرایند یادگیری قائل می شود. هدف پژوهش حاضر بررسی مفهوم یادگیری مبتنی بر بازی از منظر روان شناسی نوین و تحلیل کاربردهای آن در آموزش پایه اول ابتدایی است. این پژوهش با روش کیفی و از نوع مطالعه کتابخانه ای انجام شده و داده های آن از طریق بررسی کتاب ها، مقالات علمی و پژوهش های معتبر در حوزه روان شناسی رشد و تعلیم و تربیت گردآوری شده است. یافته های پژوهش نشان می دهد که بازی به عنوان یکی از مهم ترین ابزارهای یادگیری در دوره کودکی، نقش موثری در رشد شناختی، اجتماعی و هیجانی دانش آموزان دارد. نظریه پردازانی همچون پیاژه، ویگوتسکی و برونر بر اهمیت بازی در شکل گیری ساختارهای شناختی و یادگیری اجتماعی تاکید کرده اند. همچنین نتایج تحلیل منابع نشان می دهد که استفاده هدفمند از بازی های آموزشی در کلاس درس می تواند باعث افزایش انگیزش یادگیری، تقویت مهارت های زبانی و اجتماعی و بهبود درک مفاهیم در دانش آموزان پایه اول ابتدایی شود. بنابراین بهره گیری از رویکرد یادگیری مبتنی بر بازی می تواند به عنوان راهبردی موثر در طراحی برنامه های آموزشی دوره ابتدایی مورد توجه قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

یادگیری مبتنی بر بازی ، روان شناسی نوین ، آموزش ابتدایی ، پایه اول ابتدایی ، روان شناسی تربیتی