ارتباط های جهت دار باند بالا و پایین فرکانسی در نوسانات پایه ی مغز دادگان fMRI بیماری پارکینسون

بیماری پارکینسون یک بیماری انحطاط عصبی پیش رونده است که با علائم بالینی ترمور، سفتی عضلات و کندی حرکت مشخص می شود. تغییرات عمل کردی مربوط به درگیری های پاتولوژیکی در بیماری پارکینسون، می تواند در شبکه ای جهت دار از تقابلات بین نواحی مختلف مغز در حالت استراحت، که مغز دارای نوسانات خودبه خودی پایه است، نشان داده شود. در این مقاله برای ایجاد شبکه ی جهت دار با استفاده از دادگان تصویربرداری تشدید مغناطیسی حالت استراحت (RS-fMRI)، روش تابع انتقال جهت دار (DTF) به همراه تئوری گراف در دو زیر باند فرکانسی بالا و پایین به کار رفته و ارتباطات درون گروهی و بین گروه سالم و بیمار، بر مبنای آنالیزهای آماری با هم مقایسه شده است. نتایج مقایسه ی گروهی شبکه ی ارتباطات تاثیری بین افراد سالم و بیماران پارکینسونی که روی دادگان RS-fMRI بیماری پارکینسون انجام شده است، نشان می دهد که در زیر باند فرکانسی پایین در هر دو گروه سالم و بیمار، ارتباطات معنادار بیش تری نسبت به زیرباند فرکانسی بالا وجود دارد. شبکه های ارتباطی معنادار نشان می دهند که ارتباط بین هسته های قاعده ای و نواحی حرکتی در بیماران پارکینسونی دچار اختلال می شود. هم چنین برخی نواحی مغز مانند مخچه ی چپ دارای بیش ترین جریان اطلاعات در شبکه ی گراف گروه سالم است که به عنوان ناحیه ی اساسی توسط نواحی دیگر تحت تاثیر قرار می گیرد، در حالی که این مرکزیت در گروه بیماران به هم می خورد.

کلیدواژه ها:

تصویربرداری تشدید مغناطیسی عمل کردی ، بیماری پارکینسون ، روش تابع انتقال جهت دار ، آنالیز گراف