ارزیابی تنوع ژنتیکی و ساختار جمعیتی توده های بومی و لاین های اصلاحی جو با استفاده از نشانگر های SNP

بهره گیری از تنوع ژنتیکی برای تولید ارقام جدید ضروری است. دراین تحقیق تنوع ژنتیکی، ساختار جمعیت و عدم تعادل پیوستگی در سطح ژنوم (LD) ۱۰۷ لاین ، رقم و توده بومی دیم و آبی با نشانگرهای SNP  بررسی شد. تعداد ۱۴۹۴۳ نشانگر برای برآورد شاخص تنوع ژنی شانون (I)، نئی (H)، محتوای اطلاعات چندشکلی (PIC)، شاخص تثبیت (Fst) و تجزیه مولفه های اصلی (PCA)، استفاده شدند. مقادیر I و H،  ۰/۷۴ و ۰/۳۳۶ بود. میانگین کل PIC،  ۰/۳۴ و برای جو شش و دو ردیفه به ترتیب  ۰/۳۶۷ و ۰/۱۷۸ بود. تجزیه PCA سه زیرجمعیت را شناسایی کرد که زیرجمعیت های ۱ و ۲ با میانگین مقدار PIC،  ۰/۳۸ و ۰/۲۹ به ترتیب نسبت به زیرجمعیت ۳ (۰/۰۹) متنوع تر بودند. میانگین Fst، ۰/۳۸۱ بود. زیرجمعیت های ۱ و ۳ به ترتیب بیشترین (۰/۳۷۹) و کمترین (۰/۰۴۰) تنوع ژنتیکی زیرجمعیت ها را داشتند. میانگین LD برای جوهای دو ردیفه بیشتر از شش ردیفه بود. جوهای شش ردیفه آبی و توده های بومی بیشترین تنوع ژنتیکی و دو ردیفه های دیم کمترین تنوع ژنتیکی و بیشترین LD  را نشان دادند. ساختار جمعیت مربوط به تعداد ردیف سنبله و آبی و دیم بودن جوها بود. این ژنوتیپ ها می توانند در یافتن ارتباط صفت - نشانگر در برنامه اصلاحی جو استفاده شوند.

کلیدواژه ها:

Barley Genetic Resource ، Population Structure ، Genome-Wide Linkage Disequilibrium ، Polymorphic Information Content ، Single Nucleotide Polymorphism. ، منابع ژنتیکی جو ، ساختار جمعیت ، عدم تعادل لینکاژی در سطح ژنوم ، محتوای اطلاعات چندشکلی و نشانگرهای چندشکلی تک نوکلئوتیدی.