واکاوی رابطه ی بین هوش هیجانی(eQ) معلمان و خودکارآمدی تحصیلی دانش آموزان

هدف از این پژوهش، بررسی رابطه ی بین هوش هیجانی معلمان با خودکارآمدی تحصیلی دانش آموزان مقطع متوسطه اول بود. این مطالعه از نوع همبستگی و جامعه ی آماری آن شامل کلیه ی معلمان و دانش آموزان پایه های هفتم، هشتم و نهم شهر تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۲ بود. با استفاده از روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای، ۱۲۰ معلم و ۳۶۰ دانش آموز (سه دانش آموز از هر کلاس تحت تدریس معلمان نمونه) به عنوان نمونه انتخاب شدند. برای جمع آوری داده ها از دو پرسشنامه ی استاندارد استفاده شد: پرسشنامه ی هوش هیجانی شرینگ (SSEIT) برای سنجش هوش هیجانی معلمان و پرسشنامه ی خودکارآمدی تحصیلی مورگان-جینکز (MJSES) برای سنجش خودکارآمدی تحصیلی دانش آموزان. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS و از طریق ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون خطی تحلیل شدند. یافته های پژوهش نشان داد که بین نمره ی کلی هوش هیجانی معلمان و خودکارآمدی تحصیلی دانش آموزان رابطه ی مثبت و معناداری وجود دارد. همچنین، از میان مولفه های هوش هیجانی (خودآگاهی، خودتنظیمی، انگیزش، همدلی و مهارت های اجتماعی)، مولفه های همدلی و مهارت های اجتماعی معلمان قوی ترین رابطه را با خودکارآمدی تحصیلی دانش آموزان داشتند. نتایج این مطالعه بر اهمیت توجه به هوش هیجانی معلمان به عنوان یک عامل کلیدی در افزایش باورهای مثبت دانش آموزان نسبت به توانایی های تحصیلی خود تاکید می کند. پیشنهاد می شود در برنامه های تربیت و آموزش ضمن خدمت معلمان، به تقویت مهارت های هیجانی-اجتماعی آنان توجه ویژه ای شود.

کلیدواژه ها:

هوش هیجانی ، خودکارآمدی تحصیلی ، معلمان ، دانش آموزان ، متوسطه اول.