پیش بینی عملکرد تحصیلی بر اساس خودکارآمدی و حمایت روانی معلمان

هدف از انجام این پژوهش، بررسی نقش خودکارآمدی و حمایت روانی معلمان در پیش بینی عملکرد تحصیلی دانش آموزان بود. عملکرد تحصیلی به عنوان یکی از شاخص های اصلی موفقیت در نظام های آموزشی، همواره مورد توجه پژوهشگران و برنامه ریزان بوده است. این مطالعه با اتکا به مبانی نظری و پیشینه تجربی موجود، به دنبال تبیین این مسئله بود که چگونه باورهای دانش آموزان نسبت به توانایی های خود (خودکارآمدی) و کیفیت رابطه حمایتی آنان با معلمان، می تواند زمینه ساز ارتقای پیشرفت تحصیلی شود. پژوهش حاضر از نوع توصیفی-همبستگی بود. جامعه آماری پژوهش را تمامی دانش آموزان مقطع متوسطه شهر تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۲ تشکیل دادند که از میان آن ها تعداد ۳۸۰ نفر به روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شدند. برای گردآوری داده ها از پرسشنامه های استاندارد خودکارآمدی تحصیلی، مقیاس درک حمایت معلم و معدل تحصیلی دانش آموزان به عنوان شاخص عملکرد تحصیلی استفاده شد. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از روش های آمار توصیفی و تحلیل رگرسیون چندگانه انجام گرفت. یافته های پژوهش نشان داد که بین خودکارآمدی تحصیلی و حمایت روانی معلمان با عملکرد تحصیلی دانش آموزان رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. همچنین نتایج تحلیل رگرسیون آشکار ساخت که هر دو متغیر خودکارآمدی و حمایت معلمان، قادر به پیش بینی معنادار عملکرد تحصیلی هستند و در این میان، خودکارآمدی تحصیلی نقش پررنگ تری به عنوان پیش بین داشت. این یافته ها تلویحات مهمی برای دست اندرکاران تعلیم و تربیت دارد تا با تمرکز بر ارتقای باورهای خودکارآمدی در دانش آموزان و بهبود کیفیت روابط عاطفی و حمایتی معلمان، زمینه را برای موفقیت تحصیلی هرچه بیشتر فراگیران فراهم آورند.

کلیدواژه ها:

واژه های کلیدی: عملکرد تحصیلی ، خودکارآمدی تحصیلی ، حمایت روانی معلمان ، دانش آموزان.