فراشناخت دیجیتالی: چگونه استفاده از اپلیکیشن های هوشمند، مهارت خودتنظیمی دانش آموزان را تغییر می دهد؟

این پژوهش به تبیین فراشناخت دیجیتالی در بستر اپلیکیشن های هوشمند و اثر آن بر دگرگونی مهارت های خودتنظیمی دانش آموزان می پردازد. هدف، روشن سازی این است که چگونه ویژگی هایی مانند برنامه ریز درس، یادآورها، پایش پیشرفت، بازخورد آنی و گزارش های تصویری، به بهبود مولفه های برنامه ریزی، نظارت بر فهم، تنظیم هیجان و بازاندیشی منجر می شود و چه شرایطی بهره وری آموزشی را افزایش می دهد. روش پژوهش تحلیلی و توصیفی بوده و مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای و مقالات معتبر انجام شده است. یافته ها نشان می دهد طراحی مسیرهای یادگیری گام به گام، استفاده از نشانگرهای پیشرفت، پیشنهادهای تطبیقی، و بازخورد دقیق و به موقع، خودسنجی را تقویت می کند و به مدیریت زمان، کاهش اهمال کاری، و افزایش پایداری انگیزشی می انجامد. نتایج همچنین بیان می کند که کیفیت تجربه کاربری، شفافیت منطق پیشنهادها، شخصی سازی مبتنی بر داده، و سواد داده ای معلم و دانش آموز، نقش میانجی پررنگی در کارآیی این ابزارها دارد. توجه به عدالت دسترسی، حریم خصوصی و آموزش مهارت های بازاندیشی، شرط پایداری اثرات یادگیری است. بر پایه این تحلیل، چارچوبی عملی برای هم ترازسازی طراحی اپلیکیشن با اهداف خودتنظیمی و شیوه های تدریس ارائه می شود.

کلیدواژه ها:

فراشناخت دیجیتالی ، خودتنظیمی یادگیری ، اپلیکیشن های آموزشی هوشمند ، بازخورد آنی ، داده های یادگیری