تحلیل تاثیر آموزش مهارت های زندگی در مدارس ابتدایی بر رفتار اجتماعی

هدف از پژوهش حاضر بررسی تاثیر آموزش مهارت های زندگی بر رفتار اجتماعی دانش آموزان مدارس ابتدایی بود. پژوهش از نوع شبه آزمایشی با طرح پیش آزمون–پس آزمون و گروه کنترل انجام شد. جامعه آماری شامل دانش آموزان دوره ابتدایی مدارس بود که به صورت در دسترس انتخاب شدند و در دو گروه آزمایش و کنترل جای گرفتند. ابزار جمع آوری داده ها شامل پرسشنامه استاندارد رفتار اجتماعی و برنامه آموزشی مهارت های زندگی بود. گروه آزمایش پس از دریافت آموزش مهارت های زندگی شامل خودآگاهی، مدیریت هیجان، همدلی، مهارت های ارتباطی، حل مسئله و تصمیم گیری مسئولانه، مورد پس آزمون قرار گرفت و نتایج با گروه کنترل مقایسه شد.یافته ها نشان داد که آموزش مهارت های زندگی موجب افزایش معنادار رفتار اجتماعی دانش آموزان شد. آموزش خودآگاهی و مدیریت هیجان رفتارهای پرخاشگرانه را کاهش داد، مهارت های ارتباطی و همدلی تعامل مثبت و همکاری گروهی را افزایش داد و مهارت های حل مسئله و تصمیم گیری مسئولانه رفتارهای مسئولانه و اخلاقی دانش آموزان را تقویت کرد. نتایج پژوهش حاکی از آن است که آموزش مهارت های زندگی می تواند به عنوان یک مداخله موثر تربیتی در مدارس ابتدایی برای ارتقای رفتار اجتماعی، کاهش رفتارهای ناسازگار و پرخاشگرانه و تقویت تعاملات مثبت دانش آموزان مورد استفاده قرار گیرد.این پژوهش اهمیت آموزش مهارت های زندگی در طراحی برنامه های درسی و تربیتی مدارس ابتدایی را برجسته می کند و نشان می دهد که چنین آموزش هایی می توانند پایه های رشد اجتماعی، عاطفی و اخلاقی کودکان را تقویت نمایند.

کلیدواژه ها:

مهارت های زندگی ، رفتار اجتماعی ، دانش آموزان ابتدایی ، خودآگاهی ، همدلی