نقش واسطه ای فناوری های کمکی هوشمند در رابطه خودکارآمدی و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان با نیازهای ویژه: ارائه یک مدل مفهومی

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش واسطه ای فناوری های کمکی هوشمند در رابطه بین خودکارآمدی تحصیلی و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان با نیازهای ویژه و ارائه یک مدل مفهومی انجام شد.این مطالعه از نوع تلفیقی-توصیفی با رویکرد مرور نظام مند نقادانه بود. با جستجو در پایگاه های علمی داخلی و خارجی و با اعمال معیارهای ورود و خروج، هشت مقاله مرتبط (پنج مقاله مروری/پژوهشی ارائه شده و سه مقاله اولیه) مورد تحلیل محتوای کیفی قرار گرفتند. داده ها با روش تحلیل مضمون و سنتز ساختاریافته استخراج و یکپارچه شدند.سنتز یافته ها نشان داد که فناوری های کمکی هوشمند در سه سطح بر رابطه خودکارآمدی و پیشرفت تحصیلی تاثیر می گذارند: (۱) به عنوان بستر توانمندساز که با فراهم آوردن تجربیات موفقیت آمیز، مدل سازی و بازخورد فوری، مستقیما باورهای خودکارآمدی را تقویت می کند، (۲) به عنوان ابزار جبران کننده که با کاهش بار شناختی و فراهم آوردن دسترسی به محتوا، موانع پیشرفت را برمی دارد و (۳) به عنوان عامل تقویت کننده غیرمستقیم که از طریق افزایش مشارکت آموزشی و بهبود بهزیستی روان اجتماعی، زمینه را برای شکوفایی خودکارآمدی و پیشرفت فراهم می سازد. شرایط بافتی شامل صلاحیت معلمان، پشتیبانی نهادی و مشارکت خانواده به عنوان عوامل تعدیل گر این رابطه شناسایی شدند.فناوری های کمکی هوشمند نه یک ابزار مکانیکی، بلکه یک سازه اجتماعی-فناورانه پویا هستند که از طریق یک فرآیند واسطه ای پیچیده، رابطه بین خودکارآمدی و پیشرفت تحصیلی را در دانش آموزان با نیازهای ویژه تسهیل و تقویت می کنند. موفقیت این فناوری ها منوط به توجه همزمان به ابعاد فنی، روان شناختی و بافتی است.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: فناوری کمکی هوشمند ، خودکارآمدی تحصیلی ، پیشرفت تحصیلی ، دانش آموزان با نیازهای ویژه ، مدل واسطه ای ، مرور تلفیقی