تاثیر فضای سبز شهری بر خلق وخو: رویکرد روان شناسی محیطی

شهرنشینی شتابان در جهان معاصر، همراه با کاهش سطوح تعامل مستقیم با طبیعت، نگرانی های فزاینده ای را در مورد سلامت روان ساکنان شهرها به وجود آورده است. این مقاله با هدف بررسی تاثیر حضور و دسترسی به فضای سبز شهری بر خلق وخو و هیجانات مثبت و منفی شهروندان، از منظر روان شناسی محیطی انجام شده است. روش پژوهش حاضر توصیفی-تحلیلی و از نوع تحقیقات کتابخانه ای است که با مرور نظام مند متون علمی معتبر در حوزه های روان شناسی محیط، طراحی شهری و سلامت عمومی صورت پذیرفته است. یافته ها به وضوح نشان می دهند که فضای سبز شهری از طریق مکانیسم های روانی-فیزیولوژیکی متعددی مانند کاهش استرس، احیای توجه داوطلبانه، افزایش فعالیت بدنی و تسهیل تعاملات اجتماعی مثبت، تاثیرات معناداری بر بهبود خلق وخو و کاهش عواطف منفی همچون اضطراب، افسردگی و خستگی ذهنی دارد. مفاهیم نظری مانند «تئوری احیای توجه» و «تئوری کاهش استرس در طبیعت» چارچوب تبیین این روابط را فراهم می کنند. نتیجه گیری کلی حاکی از آن است که فضاهای سبز تنها یک عنصر تزئینی در شهر نیستند، بلکه زیرساختی حیاتی برای سلامت روان جمعی محسوب می شوند. بر این اساس، توصیه می گردد سیاست گذاری های شهری و برنامه ریزی محلی، دسترسی عادلانه به فضاهای سبز باکیفیت را در اولویت قرار دهند.

کلیدواژه ها:

فضای سبز شهری ، خلق وخو ، روان شناسی محیطی ، سلامت روان ، طراحی شهری ، احیای توجه.