توجه مدیریت شهری به توزیع فضایی خدمات شهری و نقش آن در توسعه پایدار شهرداریها

کمیسیون جهانی توسعه و محیط زیست در سال ۱۹۸۷ میلادی عنوان داشت، توسعه ای پایدار است که بتواند احتیاجات نسل کنونی را بدون تخریب توانائی های نسلهای آینده برای برآورده ساختن نیازمندی های آنان تامین کند. بنابر این در گفتمان توسعه پایدار خوشبختی چند جانبه نسل کنونی و نسلهای آینده مورد توجه و عنایت قرار گرفت. مفهوم توسعه پایدار ناظر بر این واقعیت انکار ناپذیر است که ملاحظات مربوط به اکولوژی می تواند و باید در فعالیتهای اقتصادی به کار گرفته شود. این ملاحظات شامل ایده ایجاد محیطی منطقی است که در آن ادعای توسعه به منظور پیشبرد کیفیت همه جنبه های زندگی مورد چالش قرار می گیرد. توسعه پایدار به معنای تلفیق اهداف اقتصادی، اجتماعی و زیست محیطی برای حداکثر سازی رفاه انسان فعلی بدون آسیب رسانی به توانایی نسلهای بعدی برای برآوردن نیازهایشان است. بنابر این سیستم پایدار به کار کرد مناسب درونی و به رابطه سازگار با محیط و به عبارت بهتر به پایداری در درون و به پایداری در بیرون(در تعامل با محیط) نیازمند است تا در مجموع به عنوان سیستم پایدار عمل کند. از دیدی دیگر حیات به خودی خود ارزشمند است و مطالبات حیات، حفظ و احیای محیط زیست برای آینده را الزامی می سازد و از این طریق توسعه امروز را به توسعه فردا پیوند می زند. بنابر این می توان گفت که پایداری نوعی عدالت توزیعی است: تقسیم عادلانه فرصت های توسعه بین نسلهای کنونی و آینده از یک سو و همه شمول بودن از سوی دیگر است.