تاثیر محیط های یادگیری هوشمند بر خودنظم دهی تحصیلی دانش آموزان

این پژوهش به بررسی جامع تاثیر محیط های یادگیری هوشمند (ILS) بر توسعه و تقویت خودنظم دهی تحصیلی دانش آموزان می پردازد. هدف اصلی، شناسایی سازوکارهای دقیق و مولفه های کلیدی در ILS است که به طور مستقیم بر ابعاد سه گانه خودنظم دهی شامل برنامه ریزی، اجرا و نظارت تحصیلی اثر می گذارند. این مطالعه با رویکرد توصیفی-تحلیلی و اتکا به مرور منابع کتابخانه ای، مقالات پژوهشی معتبر و مدل های نظری یادگیری خودتنظیمی (نظیر مدل زیمرمن)، به تبیین نقش ابزارهای فناورانه در ارائه بازخورد بلادرنگ، شخصی سازی مسیرهای یادگیری و تسهیل استراتژی های فراشناختی می پردازد. نتایج تحلیلی نشان می دهد که ILSها با فراهم آوردن محیط های سازگار و مبتنی بر داده، پتانسیل قابل توجهی برای افزایش خودکارآمدی، بهبود مدیریت تلاش و تقویت تفکر انتقادی دانش آموزان در فرآیند یادگیری دارند، هرچند پیاده سازی موثر آن ها نیازمند توجه به آموزش کاربران و ملاحظات اخلاقی است. یافته های این مقاله بر لزوم ادغام هوشمندانه فناوری برای پرورش مهارت های خودراهبری در عصر دیجیتال تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

محیط یادگیری هوشمند ، خودنظم دهی تحصیلی ، یادگیری خودتنظیم ، فراشناخت ، شخصی سازی یادگیری