روش های فعال تدریس تاریخ و تاثیر آن بر انگیزش دانش آموزان

آموزش تاریخ به عنوان یکی از دروس بنیادین علوم انسانی، نقش مهمی در شکل گیری هویت فردی و اجتماعی دانش آموزان دارد، با این حال، شیوه های سنتی و حافظه محور تدریس این درس، در بسیاری از موارد موجب کاهش علاقه و انگیزش تحصیلی فراگیران شده است. هدف این مقاله، تبیین مفهوم روش های فعال تدریس تاریخ و بررسی تاثیر آن ها بر انگیزش دانش آموزان است. پژوهش حاضر به صورت تحلیلی توصیفی انجام شده و مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای و بررسی نظام مند مقالات علمی و منابع معتبر حوزه تعلیم و تربیت و آموزش تاریخ است. در این مقاله، ضمن تشریح مبانی نظری تدریس تاریخ و روش های فعال آموزشی، ابعاد مختلف انگیزش تحصیلی دانش آموزان مورد بررسی قرار گرفته و ارتباط میان به کارگیری روش های فعال تدریس و افزایش انگیزش درونی و بیرونی فراگیران تحلیل شده است. یافته های مقاله نشان می دهد که استفاده از روش هایی نظیر بحث و گفت وگو، ایفای نقش، تحلیل منابع تاریخی و یادگیری مشارکتی، موجب افزایش مشارکت فعال دانش آموزان، تقویت درگیری شناختی، ارتقای علاقه مندی به درس تاریخ و بهبود نگرش آنان نسبت به یادگیری می شود. در مجموع، نتایج حاکی از آن است که بهره گیری هدفمند از روش های فعال تدریس می تواند زمینه ساز یادگیری معنادار و افزایش انگیزش پایدار دانش آموزان در درس تاریخ باشد.

کلیدواژه ها:

تدریس تاریخ ، روش های فعال تدریس ، انگیزش تحصیلی ، یادگیری فعال ، دانش آموزان