نابرابری اجتماعی در تجربه زیسته یادگیری دانش آموزان

چکیدهاین پژوهش با رویکردی کیفی و با استفاده از روش پدیدارشناسی تفسیری، به کاوش در معنای درونی و تجربه زیسته دانش آموزان از نابرابری های اجتماعی در بستر یادگیری مدرسه پرداخته است. نابرابری اجتماعی، نه صرفا یک ساختار کلان، بلکه تجربه ای زیسته و روزمره است که در تعاملات کلاس درس، دسترسی به منابع، و شکل گیری هویت های یادگیرنده بازتولید می شود. هدف اصلی این مطالعه، کشف و تبیین سازوکارهایی است که از طریق آن ها سرمایه های فرهنگی، اقتصادی و نمادین متفاوت، منجر به خلق تجربیات یادگیری متمایز و اغلب ناعادلانه برای دانش آموزان می شود. با الهام از فلسفه پدیدارشناسی (هوسرل و ون مانن) برای فهم «چگونه بودن» تجربه، و ترکیب آن با دیدگاه های نظریه انتقادی (بوردیو و هابرماس) برای تحلیل قدرت و بازتولید ساختارهای سلطه، این پژوهش به دنبال فهم عمیق شکاف های آموزشی و اجتماعی است. یافته های پژوهش در قالب شش تم اصلی سازماندهی شده اند: ۱. تجلی سرمایه فرهنگی در گفتمان کلاس درس؛ ۲. سکوت ساختاری و حذف صدا؛ ۳. اقتدار نرم معلم و بازتولید مشروعیت نابرابری؛ ۴. جهان زیسته خانوادگی و محدودیت های دسترسی به فرصت ها؛ ۵. احساس بیگانگی از نهاد مدرسه؛ و ۶. تقاطع عدالت آموزشی در عمل. این تم ها نشان می دهند که چگونه تفاوت های طبقاتی، از طریق زبان آموزشی، انتظارات معلمان و ساختارهای پنهان مدرسه، به نابرابری های یادگیری تبدیل شده و تجربه زیسته دانش آموزان را تحت تاثیر قرار می دهند. این مقاله برای سیاست گذاران آموزشی و پژوهشگران حوزه تعلیم و تربیت، چارچوبی تفسیری برای درک ابعاد پنهان نابرابری ارائه می دهد