بررسی تاثیر کمال گرایی مثبت بر خودداری تحصیلی، انگیزه تلاش و عملکرد تحصیلی دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف بررسی مدل ساختاری رابطه کمال گرایی مثبت با خودداری تحصیلی، انگیزه تلاش و عملکرد تحصیلی در دانش آموزان مقطع ابتدایی شهر قزوین انجام شد. روش پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر ماهیت و گردآوری داده ها توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری این پژوهش را کلیه دانش آموزان مشغول به تحصیل در مقطع ابتدایی شهر قزوین در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ تشکیل می داد که از این میان، ۳۰۰ نفر دانش آموز با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای چندمرحله ای و با توجه به جدول مورگان انتخاب شدند. ابزارهای گردآوری داده ها شامل پرسشنامه کمال گرایی مثبت تری-شورت و همکاران (۲۰۰۹)، پرسشنامه خودداری تحصیلی بومن و همکاران (۲۰۱۰)، پرسشنامه انگیزه تلاش گوئی و همکاران (۲۰۱۱) و سوابق نمرات عملکرد تحصیلی دانش آموزان بود. داده های حاصل از اجرای پرسشنامه ها با استفاده از نرم افزار آماری و در دو سطح توصیفی (میانگین و انحراف معیار) و استنباطی (مدل سازی معادلات ساختاری و رگرسیون چندگانه) تحلیل شدند. نتایج نشان داد که مدل ساختاری پژوهش از برازش مناسبی برخوردار است و کمال گرایی مثبت پیش بینی کننده معناداری برای خودداری تحصیلی (p<۰.۰۱, β=۰.۵۲)، انگیزه تلاش (p<۰.۰۱, β=۰.۶۱) و عملکرد تحصیلی (p<۰.۰۱, β=۰.۴۵) دانش آموزان می باشد. این یافته ها نشان می دهد که تقویت ابعاد سازگارانه و مثبت کمال گرایی می تواند از طریق افزایش توانایی خودنظم دهی و انگیزه درونی، منجر به ارتقای عملکرد تحصیلی دانش آموزان شود و لذا توجه به این سازه شخصیتی در برنامه های مشاوره ای و تربیتی مدارس توصیه می گردد.

کلیدواژه ها:

کمال گرایی مثبت ، خودداری تحصیلی ، انگیزه تلاش ، عملکرد تحصیلی ، دانش آموزان ابتدایی