شخصیت و خودتنظیمی

این مقاله ترجمه بخشی از کتابی است که توسط ریک هیله نوشته شده است. خودتنظیمی به عنوان فرآیند روان شناختی محوری، توانایی افراد را در هماهنگ کردن افکار، احساسات و رفتارهایشان با اهداف و انتظارات محیطی توضیح می دهد. هنگامی که ناهمخوانی میان انتظارات فرد و واقعیت رخ می دهد، خودتنظیمی به عنوان پاسخ طبیعی و غالبا خودکار ظاهر می شود و نقش اساسی در حفظ ثبات روانی و عملکرد سازگارانه دارد. پژوهش ها نشان می دهند که موفقیت در خودتنظیمی با احساس کنترل شخصی، ثبات هیجانی و تحقق اهداف مرتبط است، در حالی که ناکامی مداوم در آن با آسیب شناسی روانی همراه است. توانایی خودتنظیمی از همان اوایل زندگی و در قالب سازه های مزاجی مانند کنترل تلاش گرانه و مهار رفتاری شکل می گیرد و در بزرگسالی به ویژگی های شخصیتی نظیر وظیفه شناسی و تکانش پذیری بازتاب می یابد. وظیفه شناسی با مهارت های خودکنترلی، برنامه ریزی و نظم ارتباط دارد، در حالی که تکانش پذیری با پاسخ سریع، هیجانی و گاه پرریسک مشخص می شود. سبک های خودتنظیمی افراد اعم از کم ازحد یا بیش ازحد کنترل شده نشان دهنده تعامل میان ویژگی های مزاجی و شخصیتی با رفتارهای سازگارانه و غیرسازگارانه است.

کلیدواژه ها:

شخصیت ، خودتنظیمی.