بررسی نقش فناوری در شخصی سازی یادگیری و ارتقای انگیزش درونی با تکیه بر نظریه خودتعیین گری

با توجه به فرسایش انگیزه در نظام های آموزشی متمرکز و تاکید روزافزون بر آموزش معنادار، ضرورت تلفیق مدل های روان شناختی اثبات شده با ابزارهای تکنولوژیک برای خلق محیط های یادگیرسی پایدار احساس شده است. این پژوهش با مرور پیشینه های مرتبط، خلا پیوند نظام مند میان شخصی سازی مبتنی بر داده و اصول نظری SDT را به عنوان محور اصلی کاوش خود قرار داده است. ابزارهایی نظیر بازی وارسازی معنادار برای تبدیل انگیزه های بیرونی به درونی، و کاربرد واقعیت افزوده و مجازی برای خلق تجربه های فراگیر و شخصی سازی شده مورد واکاوی قرار گرفتند تا هر کدام چگونه مستقیما به ارضای یکی از سه نیاز بنیادین SDT کمک می کنند. یادگیری مشارکتی AI-مدیریت شده که در آن هوش مصنوعی به عنوان تسهیل گری فعال، پویایی گروهی را مدیریت می کند تا حس تعلق و کارایی جمعی تقویت شود؛ تحلیل داده عمیق که با شناسایی الگوهای رفتاری، افت انگیزه را پیش بینی کرده و امکان مداخلات پیشگیرانه و شخصی سازی شده را فراهم می آورد. این رویکرد تحلیلی، سیستم آموزشی را از حالت واکنشی به حالت پیشگیرانه ارتقا می دهد و تضمین می کند که حمایت های لازم در حساس ترین لحظات روانی یادگیرنده ارائه شود. ادغام هوشمندانه فناوری در آموزش، در صورتی که با فهم عمیق از روانشناسی یادگیرنده هدایت شود، می تواند به ساختار یادگیری ای منجر شود که در آن خودمختاری با حق انتخاب مسیر، شایستگی با بازخورد سازنده و تعلق با تعاملات گروهی معنادار تقویت می شود. این پژوهش چارچوبی جامع برای طراحی مداخلات آموزشی پایدار ارائه می دهد که هدف آن صرفا انتقال اطلاعات نیست، بلکه پرورش انگیزه ی درونی مادام العمر، تبدیل یادگیرنده به عاملی فعال در فرآیند رشد خود و دستیابی به نتایج آموزشی عمیق تر و ماندگارتر است.

کلیدواژه ها:

فناوری ، شخصی سازی ، یادگیری ، انگیزش درونی ، نظریه خودتعیین گری