تحلیل کیفی توصیفی تجربه یادگیری در محیط های آموزش ترکیبی و نو

یادگیری ترکیبی به عنوان یک پارادایم آموزشی اثربخش، مستلزم هم افزایی دقیق میان سه دسته عامل کلیدی است: عوامل ساختاری و محیطی، طراحی پداگوژیکی محتوا، و سازوکارهای سنجش و توانمندی های یادگیرنده. تحلیل متون نشان می دهد که پایداری محیط آموزشی برای تداوم فرآیند یاددهی-یادگیری و به کارگیری استراتژی های ترکیبی برای بهینه سازی بروندادها ضروری است. با این حال، موفقیت این مدل وابستگی شدیدی به نظام ارزشیابی و بازخورد دارد، زیرا کمبود بازخورد الکترونیکی مانع اصلی پیشرفت است. نهایتا، در بعد یادگیرنده، مزیت اصلی یادگیری ترکیبی در تقویت مهارت های خودتنظیمی و خودانگیزشی دانشجو نهفته است. بنابراین، اثربخشی یادگیری ترکیبی تنها با مدیریت جامع و هماهنگ این سه محور محقق خواهد شد.

کلیدواژه ها:

یادگیری ترکیبی ، عوامل موثر بر یادگیری ، خودتنظیمی و خودانگیزشی ، ارزشیابی و بازخورد الکترونیکی ، طراحی پداگوژیکی ، محیط یادگیری.