بررسی اثرات هوش مصنوعی آموزشی بر پیشرفت تحصیلی دانش آموزان دارای نیازهای ویژه شناختی

هدف این مطالعه بررسی تاثیر هوش مصنوعی آموزشی بر پیشرفت تحصیلی دانش آموزان دارای نیازهای ویژه شناختی است. پژوهش حاضر از رویکرد توصیفی-تحلیلی و تحلیل مسیر بهره می برد تا روشن سازد آیا به کارگیری ابزارهای هوش مصنوعی می تواند سطح تحصیلی این گروه را ارتقا دهد و چگونه خودکارسازی تمرین ها به عنوان میانجی این فرایند عمل می کند. جامعه آماری شامل دانش آموزان دارای نیازهای ویژه شناختی در مدارس دولتی و غیرانتفاعی شهر تهران است و نمونه گیری به صورت چندمرحله ای-تصادفی انجام شد تا نمایه ای از گروه های با زمینه های مختلف آموزشی فراهم گردد. ابزار جمع آوری داده ها پرسشنامه های استاندارد برای اندازه گیری شدت استفاده از هوش مصنوعی آموزشی، خودکارسازی تمرین ها و شاخص های پیشرفت تحصیلی بود. روایی و پایایی ابزارها با تحلیل عاملی تایدی ( CFA) و ضریب آلفای کرونباخ بررسی و تایید شد. تحلیل مسیر با نرم افزارهای آماری معتبر انجام گرفت تا روابط مستقیم AI با پیشرفت تحصیلی، رابطه AI با خودکارسازی تمرین ها و رابطه خودکارسازی با پیشرفت تحصیلی بررسی گردد و اثر غیرمستقیم AI از طریق خودکارسازی نیز برآورد شود. نتایج نشان می دهد که هوش مصنوعی آموزشی تاثیر مستقیم و معناداری بر پیشرفت تحصیلی دارد و خودکارسازی تمرین ها به عنوان یک میانجی، این اثر را تقویت می کند. یافته ها با مدل های پیشین همسو است و از کارایی فناوری های هوش مصنوعی در بهبود بازخوردها و اتوماسیون تمرین ها در یادگیری دانش آموزان دارای نیازهای ویژه شناختی حمایت می کند .نتیجه گیری های این مطالعه می تواند به مدیران مدارس و سیاست گذاران آموزشی کمک کند تا با طراحی مداخلات مبتنی بر هوش مصنوعی و توجه به قابلیت های خودکارسازی، شکاف های تحصیلی را کاهش دهند. محدودیت هایی مانند اندازه نمونه و تفاوت های فردی در پاسخگویی به ابزارها وجود دارد که در پژوهش های آتی باید در نظر گرفته شود. کلید این یافته ها در توجه به خودکارسازی تمرین ها به عنوان واحد میانجی و ادغام آن با طراحی بازخوردهای زمان real و بازخوردهای معنادار است.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی آموزشی ، پیشرفت تحصیلی ، نیازهای ویژه شناختی ، خودکارسازی تمرین ها