تدریس مبتنی بر ارزش های اخلاقی و تاثیر آن بر رشد اجتماعی دانش آموزان

در دنیای پرتحول امروز، آموزش دیگر نمی تواند صرفا به انتقال دانش شناختی محدود بماند، بلکه باید بستری برای پرورش شخصیت اخلاقی و اجتماعی دانش آموزان فراهم آورد. گسترش رسانه های دیجیتال، کاهش تعاملات انسانی و ضعف در احساس مسئولیت اجتماعی، نشان داده است که نظام های آموزشی نیازمند بازنگری در فلسفه و شیوه های تدریس خود هستند. پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر تدریس مبتنی بر ارزش های اخلاقی بر رشد اجتماعی دانش آموزان انجام شده و تلاش دارد سازوکارهای موثر این رویکرد را در زمینه آموزش رسمی تبیین کند. روش پژوهش بر پایه رویکرد ترکیبی تنظیم شده است تا از طریق داده های کمی و کیفی، تصویری جامع از فرایند آموزش ارزش محور و نتایج آن به دست آید. در این چارچوب، داده ها از طریق ابزارهایی همچون پرسش نامه های استاندارد، مصاحبه های نیمه ساختاریافته، مشاهده آموزشی و تحلیل محتوای درسی گردآوری و سپس با روش های تحلیلی آماری و مضمون محور مورد بررسی قرار گرفته اند. تحلیل یافته ها نشان داد که آموزش مبتنی بر ارزش های اخلاقی موجب تقویت مهارت های اجتماعی همچون همدلی، احترام متقابل، مسئولیت پذیری و توانایی حل تعارض در میان دانش آموزان می شود. همچنین، نتایج کیفی نشان داد که این شیوه آموزش، موجب افزایش انسجام گروهی، درک اخلاقی و احساس تعلق به مدرسه می گردد. بر اساس این نتایج، می توان گفت که آموزش اخلاقی اگر به صورت نظام مند، تلفیقی و با مشارکت فعال معلمان اجرا شود، زمینه ساز رشد اجتماعی پایدار و شکل گیری جامعه ای مسئولیت پذیر خواهد بود. پژوهش حاضر بر ضرورت بازطراحی الگوی تدریس در مدارس ایران بر مبنای ارزش های اخلاقی تاکید دارد و پیشنهاد می کند این رویکرد در برنامه ریزی درسی، تربیت معلم و سیاست های کلان آموزشی نهادینه گردد.

کلیدواژه ها:

تدریس مبتنی بر ارزش های اخلاقی ، رشد اجتماعی ، آموزش اخلاقی ، مسئولیت پذیری ، همدلی ، تربیت ارزش محور