تاثیر اعتماد متقابل میان معلم و دانش آموز بر افزایش خودکارآمدی تحصیلی

این پژوهش با هدف درک عمیق رابطه متقابل میان اعتماد معلم-دانش آموز و خودکارآمدی تحصیلی، به ویژه در مواجهه با چالش های آموزشی اخیر (مانند استرس و ترک تحصیل)، انجام شد. روش تحقیق ترکیبی (اکتشافی-تبیینی) بود و از مصاحبه های کیفی برای کشف مکانیسم ها و از پرسشنامه های کمی برای سنجش ساختار و شدت روابط استفاده کرد. یافته ها نشان دادند که اعتماد متقابل تنها یک عامل حمایتی نیست، بلکه یک سرمایه عاطفی-شناختی است که به طور پویا خودکارآمدی را تقویت می کند. این اعتماد، با کاهش بار روانی و ایجاد امنیت عاطفی در کلاس، مهم ترین عامل در توانایی دانش آموز برای مدیریت هیجانات و تقویت حس کنترل درونی است. در بستر فرهنگی ایران، پاسخگویی و صداقت معلم بالاترین اهمیت را در ایجاد این اعتماد دارد. تحلیل ها ساختار سلسله مراتبی تاثیر را آشکار کرد و نشان داد که خیرخواهی و شایستگی پایه های اولیه اعتماد هستند، در حالی که صداقت آن را به یک ارزش مشترک تبدیل می کند. در نتیجه، پژوهش تاکید می کند که ایجاد محیط کلاس حمایتی و فراهم کردن فرصت های واقعی مشارکت، از عوامل کلیدی تقویت کننده این چرخه اعتماد-خودکارآمدی است که می تواند به طور موثر به کاهش نرخ ترک تحصیل کمک کرده و کیفیت آموزش ملی را ارتقاء دهد.

کلیدواژه ها:

اعتماد متقابل معلم-دانش آموز ، خودکارآمدی تحصیلی ، رویکرد ترکیبی (کیفی-کمی) ، سرمایه عاطفی-شناختی ، مدیریت حالات عاطفی ، تاب آوری آموزشی ، تحلیل مسیر ، الگوی بومی اعتماد