نقش فناوری در کاهش اضطراب یادگیری و افزایش اعتماد به نفس دانش آموزان

این مقاله نقش فناوری آموزشی را در کاهش اضطراب یادگیری و افزایش اعتمادبه نفس دانش آموزان بررسی می کند. هدف، ترسیم چارچوب نظری و عملیاتی برای فهم سازوکارهای موثر فناوری بر حالات عاطفی و شناختی یادگیرندگان و ارائه روش شناسی مناسب برای اندازه گیری و تحلیل این آثار است. مقاله با مرور مفروضات نظری مرتبط با خودکارآمدی، یادگیری خودتنظیمی و مفهوم تکنواسترس آغاز می شود، سپس مدل مفهومی پیشنهادی شامل متغیرهای مستقل (ویژگی های فناوری و نحوه ی به کارگیری آن)، متغیرهای میانجی (خودکارآمدی فناوری، بازخورد، حمایت معلمی) و متغیرهای وابسته (سطح اضطراب یادگیری و اعتمادبه نفس تحصیلی) ارائه می گردد. پیشنهاد پژوهشی مبتنی بر طراحی ترکیبی (کمی–کیفی) و ابزارهای معتبر اندازه گیری بیان شده و روش های آماری و تحلیل کیفی برای آزمون فرضیات توصیه شده اند. در پایان، راهبردهای اجرایی برای به کارگیری فناوری به منظور کاهش اضطراب و ارتقای اعتمادبه نفس، و نیز ملاحظات عملی و محدودیت های اجرای برنامه های فناورانه در محیط های آموزشی آمده است.

کلیدواژه ها:

فناوری آموزشی ، اضطراب یادگیری ، اعتمادبه نفس تحصیلی ، خودکارآمدی ، یادگیری خودتنظیمی