نقش ورزش در سازوکارهای شناختی و عاطفی یادگیری ، بررسی نظریه ها و رویکردهای نوین تربیتی

ورزش و فعالیت بدنی علاوه بر تاثیرات جسمانی، نقش قابل توجهی در فرآیندهای شناختی و عاطفی یادگیری دارند. پژوهش حاضر با رویکرد کتابخانه ای و تحلیلی به بررسی منابع علمی، نظریه ها و رویکردهای نوین تربیتی پرداخته است تا تاثیر ورزش بر یادگیری شناختی، عاطفی و اجتماعی را تحلیل کند. یافته ها نشان میدهند که ورزش موجب بهبود عملکردهای شناختی مانند حافظه، توجه، سرعت پردازش اطلاعات و کارکردهای اجرایی مغز میشود و از طریق ترشح نوروترنسمیترها و افزایش انعطاف پذیری عصبی ، تثبیت یادگیری را تسهیل میکند. همچنین فعالیت بدنی به تنظیم هیجانات، کاهش اضطراب، افزایش انگیزه و تقویت مهارت های اجتماعی کمک میکند و به این ترتیب محیطی مناسب برای یادگیری فعال و معنادار فراهم می آورد. یافته ها همچنین تاکید دارند که ادغام ورزش با برنامه های آموزشی، با رویکردهای نوین تربیتی همچون یادگیری مبتنی بر تجربه، بازی محور و تعامل محور همسو است و میتواند به توسعه همه جانبه یادگیرندگان منجر شود. در نهایت، پژوهش حاضر تاکید میکند که ورزش نباید به عنوان فعالیت جانبی تلقی شود، بلکه یک رکن اساسی در طراحی محیط های آموزشی و ارتقای کیفیت یادگیری است.

کلیدواژه ها:

ورزش ، یادگیری شناختی ، یادگیری عاطفی ، انعطاف پذیری عصبی ، رویکردهای نوین تربیتی